Aioli Cantine Bar Cafe Deli, Świętokrzyska 18, Warszawa

Po pozytywnych opisach polskiej kulinarnej blogosfery, nie mogłem doczekać się, kiedy wrócę do Polski i wstąpię do nowego lokalu na Świętokrzyskiej. Już po wejściu można zauważyć, że Aioli wciąż cieszy się przywilejami nowości, mimo środku tygodnia sala była wypełniona niemal w 100 %. 

Szybka i miła obsługa od razu wskazała wolny stolik i po kilku minutach przyjęła zamówienie. Spodziewaliśmy się, że bagietkę w towarzystwie musztardowego aioli dostaniemy już po kilku minutach, niestety trzeba było chwilę odczekać, a co za tym idzie, niemal wszystkie pozycje nadeszły jednocześnie.

Kanapka, która była moim pierwszym wyborem, niestety okazała się niedostępna, przez co zdecydowałem się na sandwicha z dodatkiem dorsza. Ryba znakomita, a porcja spokojnie zaspokaja wieczorny głód.

Maciek wybrał firmowego burgera, który był bardzo poprawny, ale w sumie w niczym nie zaskoczył. I tutaj, gabaryty dania nie pozwoliły na myślenie o dodatkowych przekąskach tego dnia, zwłaszcza że większość dań na Świętokrzyskiej podawana jest z kubeczkiem frytek (może odrobinę zbyt mało chrupiących) i roszponką z dodatkiem pęczaku i melonowego dressingu. 

Od niedawna bar posiada koncesję na alkohol, więc nie ma problemu z lampką wina (od 8 zł) lub koktajlam czy piwem.

Wkrótce wrócę tam, aby sprawdzić co Aioli ma do zaoferowania na początek dnia.

Delicafe, Al. Jerozolimskie 123a, Warszawa

Do Millenium Plaza zaciągnęła mnie przyjaciółka Kasia na popołudniową kawę. Żałuję, że byłem już po obfitym obiedzie, bo to co zastaliśmy u młodszej siostry Tel-Avivu z Poznańskiej skłaniało do nieskrępowanego obżarstwa.

Podążając na miejsce byłem trochę sceptyczny, jeśli chodzi o lokalizację. Zdecydowanie wolę ciasne ulice Śródmieścia, a jeszcze lepiej Pragi. Przeszklony biurowiec nie budzi dużej sympatii, jednak po wejściu do Delicafe można poczuć się jak w całkiem innym świecie. Eleganckie, choć bardzo przytulne wnętrze sprzyja wypiciu nie jednej kawy.

Skusiłem się na parzoną w tygielku kawę z dodatkiem czarnego pieprzu. Na pewno spróbuję tego dodatku w domu. Do posmakowania zamówiliśmy tamtejszy humus, baba ganoush czyli pastę z bakłażanów, dolmę (liście winogron faszerowane ryżem) oraz miniaturowe bakłażany z orzechami. To wszystko w towarzystwie falafela i pity. Dolma to mój zdecydowany faworyt.

Dla bardziej głodnych Delicafe oferuje bufet 'jesz-ile-chcesz' w porze lanczowej za 26,99 zł. Mam nadzieję, że uda mi się kiedyś o niego zahaczyć.

A to wszystko bez dodatku mięsa. Nie sądziłem, że kiedykolwiek to powiem, ale tym razem mnie to w 100% przekonuje!

http://www.facebook.com/delicafepoland

Mucha nie siada, Ząbkowska 38, Warszawa

O lokalu słyszałem już dosyć dawno, jednak od kiedy rzadko bywam na Pradze, trudno było znaleźć chwilę, aby się tam wyrwać. Lokalizacja sama w sobie jest malownicza, ulica Ząbkowska i sąsiedztwo Konesera dodają uroku, jednak wielbiciele lewej strony Wisły mogliby się czuć nieswojo. W każdym razie je się tam czuję świetnie. 

Z zewnątrz kawiarnia zaprasza ciekawym neonem i wystawionymi w ciepłe dni stolikami. 

Gdy odwiedzałem Muchę z koleżanką, byliśmy praktycznie jedynymi gośćmi (być może pora była dosyć osobliwa), to pozwoliło na szybkie zainteresowanie pani z obsługi, która sprawiała wrażenie nowej, jednak było to bardzo sympatyczne. Nawiązywała z nami kontakt, jednak bez narzucania się. 

Karta poświęcona napojom robi wrażenie, zwłaszcza część opisująca kawy i herbaty. Ja po długim namyśle (większość kusiła!) wybrałem latte 'na przeziębienie' z dodatkiem miodu i świeżego imbiru, zaś towarzyszka herbatę jesienną, opisywaną już wcześniej przez innych gastronautów. Zarówno kawa jak i herbata bardzo nam przypadły do gustu. Do tego przegryzłem polecany przez obsługę sernik z malinami - moim zdaniem bomba! Odpowiednio wyważona słodycz, gaszona dodatkowo dosyć wytrawnymi malinami, całość bardzo ładnie udekorowana. Koleżanka jadła kanapeczki 'wykwintne' bazujące na łososiu, plus za możliwość wyboru pieczywa, jednak same w sobie nie były wielkim odkryciem. 

Podsumowując, Mucha nie siada to idealne miejsce na popołudniową kawę i niekończące się rozmowy. Wystrój sprawia wrażenie przytulności (zwłaszcza poduszki w ludowe wzory). Małym minusem jest dziwny zapach, dający się wyczuć po wejściu (może to z mebli bądź pozostałości wieczornych imprez?), jednak po chwili już go nie zauważamy. Chętnie wybiorę się tam na wieczorne piwko lub shota z zachwalanym tatarem.

Aaa i warto śledzić muchowy fanpage na Facebooku  - często informują o aktualnych promocjach :)

fot. dzięki uprzejmości Suzy : )

Scandinavian Taste, Pl. Bankowy 4, Warszawa

Z rozpoczęciem publikowania 'recenzji' kawiarnianych stolicy miałem zamiar się jeszcze wstrzymać. Jednak najlepiej wrażenia opisywać na świeżo, zwłaszcza że po ostatniej wizycie wraz z ekipą styleoff.pl w nowo powstałej kawiarni Scandinavian Taste, pojawiło się kilka komentarzy. To miło, że zainteresowani nie ignorują opinii przypadkowych klientów, odpowiadają na uwagi i mam nadzieję wcielają sugestie w życie. Dlatego też podzielę się swoimi trzema groszami, w których będę starał się być najbardziej obiektywny jak to możliwe, mimo że z lokalem chciałem się związać nie tylko jako klient : )

To ja zabrałem tam znajomych. Przypadkowym osobom raczej trudno trafić do Scandinavian Taste mimo świetnej lokalizacji (Pl. Bankowy 4). Na razie brak szyldu (ma się pojawić lada chwila), a napisy na witrynie nie rzucają się za bardzo w oczy. Na wstępie zastanowił mnie jeden fakt, mianowicie dlaczego dni otwarcia lokalu napisane są wyłącznie po angielsku? Osobiście zostałbym przy polskim, bądź szwedzkim, jak wewnątrz kawiarni (w końcu szwedzkie nazwy dni tygodnia intuicyjnie przywołują angielskie). Zaskoczeniem była duża liczba klientów, biorąc pod uwagę porę dnia i krótki żywot lokalu. 

Usiedliśmy zaraz przy witrynie i po chwili, gdy zdaliśmy sobie sprawę, że nie obowiązuje obsługa kelnerska, ruszyliśmy do bufetu. Tam na razie skromne menu, wywieszone pod sufitem na ciemnych tablicach, słodkości w lodówkach raczej nie wiele. Mam nadzieję, że będzie ich sukcesywnie przybywać. Zachowawczo wybraliśmy muffiny (lepsze niż w sieciówkach typu icoffee, jednak chyba pozostanę wierny tym domowym). Zamówiłem bardzo dobrą jaśminową zieloną herbatę Richmont (ładnie podana). Znajomi skusili się na latte z syropem. Zapłaciliśmy i po kilku minutach dostaliśmy zamówienie do stolika. Wcześniej pani kelnerka pomyliła się trochę w wydawaniu, jednak po zwróceniu uwagi wszystko było OK. Chwilę później był też mały problem ze smakami muffin i ich ilością (pani twierdziła, że zamówiliśmy tylko dwie, jednak po naszej uwadze przyznała nam rację). Zapewne to stres pierwszych dni pracy. Międzyczasie przybywało gości i do pomocy wyszła druga pani z krótkimi włosami. Ona sprawiała wrażenie dużo bardziej zorientowanej. Szybko przyjęła zamówienie na espresso doppio (smaczne, choć bez rewelacji), które podała pani od muffin, pytając czy donieść wodę (za to plus, bo nie wszyscy podają espresso z wodą, jednak chyba lepiej podawać od razu z kawą). Znajomi zauważyli, że szklaneczka była pełna zacieków (brak czasu na polerowanie po myciu?).

Po niemal półtorej godziny ruszyliśmy dalej. Warto jeszcze krótko odnieść się do wystroju. Mianowicie mamy do czynienia ze skromnym skandynawskim stylem z elementami produktów Ikei. Czcionka na logo nie przypadła mi do gustu. Dużym plusem są zdjęcia zrobione na Północy i pledy czekające zapewne na otwarcie ogródka. Przez witrynę miło obserwuje się pęd stolicy w rejonie ratusza. W głośnikach pląsa po ciuchu Abba (z utęsknieniem czekam na nowe pokolenie jak Lykke Li, Royksopp, FeverRay, Flunk czy choćby Robyn - to na pewno bardziej przypadnie do gustu młodszym klientom). Następnym razem zamierzam wpaść nie tylko na kawę (kuszą szwedzkie klopsiki, bądź polskie żeberka w cenach lekko przekraczających 20 zł), a wtedy mam nadzieję, że obędzie się bez tych małych potknięć i będzie jeszcze bardziej sympatycznie. Teraz pozostaje trzymać kciuki za Scandinavian Taste i życzyć powodzenia !   

fot. dzięki uprzejmości Suzy : )