Kolejny włoski smakołyk. Serwowany ostatnio podczas imprezy z Farfalle Alfredo, bardzo dobry na późną przekąskę, gdy większość gości jest już nieźle podpitych ;-)
Bruschetta
Składniki: - 4 średnie dojrzałe pomidory
- 4 ząbki czosnku
- 1 i 1/2 długiej bagietki (można zastąpić ciabattami)
- 3-4 łyżki oliwy z oliwek
- kilka liści świeżej bazylii
Pomidory parzymy wodą, obieramy ze skórki i siekamy na drobne kawałki. Dodajemy również posiekane trzy ząbki czosnku, dokładnie porwaną bazylię oraz oliwę. Doprawiamy do smaku i wstawiamy do lodówki. Bagietki kroimy tak jak na zdjęciu, delikatnie nacieramy ząbkiem czosnku, skrapiamy oliwą i wstawiamy do piekarnika, aby je lekko zarumienić. Wyciągamy, nakładamy na jeszcze ciepłe bagietki pomidory i podajemy od razu, bo po dłuższym czasie niesmacznie nasiąkną.
Proste i opór dobre !
P.S. Możemy pobawić się i dodać przed pieczeniem kawałki mozzarelli. Ja jednak wolę podstawową wersję.
Bardzo długo zastanawiałem się co teraz wykombinować. Po głowie dalej chodziły mi makarony, jednak to staje się powoli nudne. Nie opuściłem jednak do końca Półwyspu Apenińskiego, przeniosłem się z Rzymu w okolice Apulii, skąd według wiki pochodzi tradycyjna wersja calzone. Calzone dostępne jest już w każdej porządniejszej pizzerii, więc nie ma co się rozwodzić nad samą definicją. W googlach znalazłem mnóstwo całkiem różnych przepisów na ciasto, jednak ja chciałem oprzeć się na jak najbardziej tradycyjnej recepturze. Wyczytałem, że do calzone powinno być używane podstawowe ciasto do pizzy, super, to mam nieźle obcykane, więc oparłem się na własnej, doprowadzonej do perfekcji miksturze. Do rzeczy:
Calzone (wersja na 6 dużych porcji) 
Ciasto (tak, tak - to jest TEN przepis na ciasto do pizzy o który dopomina się większość znajomych):
- około 700 g mąki pszennej
- dwie szklanki ciepłej wody
- 15 g świeżych drożdży
- dwie łyżki oliwy z oliwek
- trzy ząbki czosnku
- 1/3 łyżeczki soli
- szczypta cukru
- bazylia, oregano
Sos:
- 100 g koncentratu pomidorowego
- pół puszki pomidorów pelati krojonych
- szczypta soli i pieprzu
- bazylia, oregano
- ostra papryka według uznania
- dwa ząbki czosnku
Farsz:
- 100 g salami (albo innego mięska, wtedy więcej)
- 250 g mozzarelli
- 150 g miękkiego sera żółtego
- dwie czerwone papryki
- czarne i zielone oliwki
- jedna duża cebula
- 200 g pieczarek
- dwa ząbki czosnku
- bazylia i oregano (najlepiej świeże)
Zaczynamy od zrobienia ciasta. Do dużej miski wlewamy wodę, drożdże, łyżeczkę mąki, sól, cukier, zioła, oliwę z oliwek. Mieszamy do rozpuszczenia drożdży i odstawiamy nakryte ściereczkę w ciepłe miejsce na 15 min. Po tym czasie dodajemy posiekany czosnek i sukcesywnie resztę mąki; wyrabiamy ręką ciasto, do czasu, gdy zacznie swobodnie odchodzić od ręki. Uformowane w dużą kulę wstawiamy do lodówki na 30 min (może być dłużej). W tym czasie powinno podwoić swoją objętość. Międzyczasie wrzucamy na patelnię lub woka pokrojoną w kostkę paprykę, posiekaną w piórka cebulę oraz posiekany czosnek i podsmażamy delikatnie na oleju. Wyciągamy z lodówki ciasto, dzielimy na 6 porcji, a następnie formujemy z każdej okrągłe placki jak na pizze. Smarujemy naszym sosem. Na środek każdego nakładamy farsz (przysmażone warzywka+ mięso + pieczarki + ser + zioła). Składamy placki na pół i zaklejamy dokładnie w wielkie pierogi. Kładziemy na posmarowanej oliwą z oliwek blaszce, minimalnie również smarujemy nasze calzone. Wkładamy do nagrzanego na maksa piekarnika (250 st i więcej). Ja piekę z wykorzystaniem termoobiegu i dwóch grzałek, kładąc blaszkę pośrodku. Wyciągamy, gdy ciasto się zarumieni. Podajemy z oliwą z oliwek, a Ci co mają w dupie tradycję mogą dodać ketchup, sos czosnkowy i co tam sobie wymyślą.
w fotkach i jedzeniu :-) pomagała Suza
Dziś czas na moją absolutną rewelację, którą objadałem się dobre kilka dni. Mianowicie mowa o sosie Alfredo, jednym z najpopularniejszych sosów do makaronu, a zarazem jednym z najprostszych.
Sam sos został prawdopodobnie wymyślony w Rzymie, na początku XX wieku, czyli całkiem niedawno, przez włoskiego restauratora Alfredo di Lelio. W oryginale podawany z makaronem fettuccine (wąska wstążka), jednak przeze mnie zrobiony, z dostępnym pod ręką farfalle.
Przepisów, różniących się proporcją składników czy też samymi dodatkami jest dostępnych mnóstwo. Ja opierałem się w głównej mierze na tym ze strony Akademii Kulinarnej.
Sos Alfredo, wersja podstawowa:
- 250 ml bulionu (warzywnego lub drobiowego)
- 150 ml śmietany 34 %
- ząbek czosnku
- 10 g masła (lub oleju )
- 30 g utartego parmezanu
- sól
- pieprz
Posiekany czosnek szklimy na maśle, uważamy, aby nie przypalić! Po chwili dodajemy gorący bulion (ja robiłem dosyć mocny), a następnie śmietanę. Gotujemy dwie, trzy minuty. Następnie dosypujemy parmezan (najwspanialszy jest Parmegiano Reggiano, jednak rodzaj dostosowujemy do zasobności portfela ;-) ). Mieszamy i chwilkę gotujemy na małym ogniu. Doprawiamy solą i pieprzem (ja użyłem zarówno czarnego jak i białego). Podajemy na gorąco z makaronem. Raj! Raj! Raj!
Nie byłbym sobą, gdybym nie poeksperymentował i nie dodał na koniec ugotowanych brokułów, a wcześniej, na etapie podsmażania czosnku kilku pieczarek. Efekt znakomity!
Dobra, czas w końcu coś wrzucić, bo nazbierało się nowych zdjęć, przybyło trochę brzucha, a tutaj dalej posucha. Lecimy od czegoś słodkiego.
Kokosowe muffiny z nutą limonki (6-8 sztuk) - 150 g mąki
- 70 g cukru
- pół łyżeczki proszku do pieczenia
- 1/4 łyżeczki sody oczyszczonej
- szczypta soli
- 8 łyżek wiórków kokosowych (56 g)
- 2 jajka
- 120 g stopionego masła
- 50 ml soku z limonki lub cytryny
- skórka otarta z 2 cytryn/limonek
Tworzenie muffin jest dziecinie proste, robienie 'na odpierdol' jest wręcz wskazane, inaczej wyjdą gumowate o wartościach jedynie dekoracyjnych.
Mieszamy wszystkie suche składniki (mąka, proszek, soda, cukier wiórki, sól). Rozpuszczamy masło, studzimy, mieszamy z jajkiem, sokiem z limonki oraz otartą skórką. Dodajemy do suchej mikstury i łączymy łyżką (nie za dokładnie! małe grudki są wręcz wskazane). Ciasto ładujemy w papierowe foremki i metalową formę lub od razu w metalowe, pojedyncze foremki (nasmarowane wcześniej tłuszczem). Pieczemy 20-25 min, sprawdzając czy nie są zakalcowate wykałaczką. Jako polewę możemy użyć gotowe mieszanki lub rozpuścić na parze czekoladę. JEDZCIE I TYJCIE !
P.S. Wrzucam tylko jeden przepis (na zdjęciu to te dekorowane białą polewą i kokosową czekoladą Schogeten). Pozostałe jakie zrobiłem to czekoladowe, tradycyjne i czekoladowo-bananowe. Co przepis to nowe doznania.
