Zapiekany bakłażan i cukinia w pomidorach z ryżem

Zgodnie z obietnicą zamieszczam coś do wykorzystania podczas jutrzejszych, sylwestrowych imprez. Ja przygotowałem to wraz z kumplami, podczas przedświątecznego spotkania przy piwku, jednak doskonale nada się na każdy typ mniejszej imprezy, jak też zwykłą, pożywną kolację.


Zapiekany bakłażan i cukinia w pomidorach z ryżem

Składniki:

• puszka pomidorów pelati
• 300 g bakłażana
• 400 g cukinii
• 2 łyżki oliwy z oliwek
• średnia cebula posiekana w kosteczkę
• cztery zabki czosnku posiekane w grubą kosteczkę
• 100 g surowego ryżu (najlepiej do risotto)
• 250 ml bulionu
• 100 ml przecieru pomidorowego
• sól i świeżo zmielony czarny pieprz
• 4 łyżki oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia + dodatkowo do podania
• 2 łyżki posiekanej natki pietruszki
• 200 g tartego sera (w zasadzie dowolny, choc najlepsza jest mieszanka twardego żółtego i mozzarelli)

Bakłażana i cukinię kroimy w grubą kostkę (ok. 2 cm). Zaczynamy nagrzewać piekarnik do 200 st. Na patelni szklimy cebulę na oliwie z oliwek, po kilku minutach dodajemy czosnek i bakłażany, lekko rumienimy 3-4 minuty. Dodajemy ryż i po minucie bulion. Zagotowujemy. Dodajmy koncentrat, doprawiamy solą i pieprzem, dodajmy odrobinę oliwy. Gotujemy minutę. Dokładamy następnie cukinię i pomidory z puszki. Znowu gotujemy minutę. Odstawiamy. Mieszamy z natka pietruszki i przekładamy do nasmarowanej oliwą żaroodpornej formy. Zamykamy naczynie (lub przykrywamy szczelnie folią aluminiową) i wstawiamy na 35 minut do nagrzanego piekarnika. Po tym czasie posypujemy serem i wstawiamy na kolejne 20 minut. Jeśli lubimy zarumieniony ser, ostatnie 10 minut pieczemy bez przykrycia. Podajmy np. z rukolą. Doskonale smakuje również podgrzana, na następny dzień.

Wesołych Świąt / Beza z bitą śmietaną

W domu całkowicie zdałem się na kuchnię innych. Zresztą mamie i bratowej mogę zaufać w 100 %. Sam postanowiłem wykorzystać nazbierane w tym czasie białka i stworzyłem bezę z bitą śmietaną i pomarańczami. Muszę szczerze przyznać, że to jedno z najbardziej kapryśnych deserów z jakimi miałem do czynienia. Ja zmodyfikowałem nieco pierwotny przepis i na pewno kiedyś jeszcze powrócę do bez np. w postaci Tortu Pawłowej . Na razie na jakiś czas daję sobie spokój. Przepis na to co stworzyłem dzisiaj znajdziecie tutaj. Ja zrobiłem to jednak bez przekładania. Wyszło całkiem całkiem, jednak robienie dobrych bez będzie jednym z moich wyzwań na ten rok.

Od współlokatorki Marty dostałem właśnie "Makarony" z serii "1,2,3 i gotowe" także nie zdziwcie się, że w dalszym ciągu pasty będą stanowiły większość moich obiadów :-)

Lada dzień dodam dwa przepisy, które możecie wykorzystać już na Sylwestra. Ja smakowałem ich chwilę przed świętami, aczkolwiek bardziej pasują na imprezę niż świąteczny stół. Bądźcie czujni !

Burgery

Wczoraj odbyła się kolejna mięsna wszamka. Po tym jak zajadaliśmy się tydzień temu tatarem i smalczykiem z jabłkami, postanowiliśmy dalej być wiernymi wołowinie i urządziliśmy sobie mały domowy fastfood. Na pewno wkrótce to powtarzamy, tym razem już z bułkami własnej produkcji (wczoraj nie było czasu, a apetyt był ogromny).



Burgery

Składniki:

• 500 g mielonej wołowiny (jak najlepszej jakości, najlepiej z polędwicy, w każdym razie unikajmy tej oznaczonej jako "garmażeryjna")
• 2 jajka
• 3 cebulki dymki posiekane razem ze szczypiorkiem (ewentualnie średnia, zwykła cebula)
• 1,5 łyżeczki świeżego bądź suszonego tymianku
• pieprz, sól
  
• pomidor
• ogórek konserwowy
• cztery duże bułki z sezamem
  
• sos Tysiąca Wysp (ewentualnie ketchup, musztarda, majonez według własnego uznania)

Mięso mieszamy z roztrzepanymi jajkami, posiekaną cebulką i tymiankiem. Doprawiamy do smaku. Formujemy kotlety i smażymy około 7 min każdą stronę na patelni (najlepiej grillowej) lub na zwykłej, smarując wcześniej oliwą. Przekrojone bułki podpiekamy w piekarniku lub w tosterze. Smarujemy wewnątrz sosem, kładziemy kotleta, posypujemy prażoną cebulką, kładziemy warzywa i przyprawiamy. Gotowe!

P.S. Nie zapomnijcie o butelce zimnego piwka, albo też o osiemnastu butelkach, jak to było w naszym wypadku ;-)

Viva La Pasta !

Mamy grudzień. Pamiętajmy do cholery, że za niespełna dwa tygodnie czeka nas cykliczne wchłanianie ogromnych ilości pierogowych ciast, ciasteczek, słodkich ciast, ciast do krokietów no i ton pieczywa. Chyba bym się zastrzelił, gdybym urodził się uczulony na gluten.

Dzięki Bogu, jak na razie mogę jeść wszystko i wcale nie zamierzam zrezygnować z tego przywileju w najbliższym czasie. Dlatego też rozpycham żołądek prostymi pastami, a przy tym gromadzę zapas kalorii na mroźne dni.

Dzisiaj zbiorczo przedstawię wam trzy, bardzo znane wersje past. Nie będzie w tym nic odkrywczego, jednak nie sposób mówić o moim odżywianiu bez wspominania o tych trzech popularnych sosach, wiodących u mnie prym, zaraz przy nieznudzonym Alfredo.


Bolognese (wszystkie wersje na 500 g makaronu - 3-4 porcje)

na zdjęciach wersja "con funghi" czyli z pieczarkami

• puszka pomidorów pelati
• 500 g mielonego mięsa (najlepsza wołowina)
• 4 ząbki czosnku
• dwie średnie cebule
• kilka łyżek oliwy z oliwek
• świeża bazylia, oregano, tymianek
• pieprz, sól

Cebulę kroimy w kostkę, szklimy na oliwie. Dodajemy posiekany czosnek oraz mięso. Smażymy na średnim ogniu. Na koniec dodajemy pomidory, zioła oraz przyprawy. Gotujemy na małym ogniu do uzyskania pożądanej konsystencji. Podajemy posypane startym Grana Padano lub parmezanem.

Arrabbiata ( z włoskiego "zdenerwowany" co doskonale oddaje jego smak)

• puszka pomidorów
• cztery ząbki czosnku
• kawałek papryczki chili
• świeża pietruszka (używana częściej niż bazylia)
• sól, pieprz

Robimy analogicznie jak Bolognese wyłączając mięso. W oryginale nie ma cebuli, jednak ja zawsze dodaję chociaż kawałek. Na wierzch tradycyjnie jakiś ostry, twardy ser.

Pesto Rosso
(z kwestiasmaku.com)

• szklanka suszonych pomdorów w zalewie oliwnej
• 6 czubatych łyżek orzeszków pinii
• 4 ząbki czosnku
• 1 szklanka startego parmezanu
• 20 ziarenek czerwonego pieprzu
• 1 szklanka oliwy z pomidorów suszonych
• 1 puszka pomidorów w sosie pomidorowym
• 2 łyżki oliwy z oliwek(najlepiej paprykowej, ostrej)
• garść liści bazylii
• łyżeczka soli
  
• szczypta czarnego pieprzu

Wszystkie składniki wrzucamy do blendera i miksujemy, najlepiej na chwilę przed podaniem. Mieszamy z gorącym makaronem. Posypujemy serem.


Smacznego!

Szarlotka - wersja doskonała

Zima nieźle nam dała dzisiaj popalić. W takim okresie nic nie pomaga tak dobrze, jak solidna porcja gorącego ciasta. Korzystając z końcówki sezonu na jabłka, zdarzyło mi się w ostatnim czasie upiec dwa razy szarlotkę. To ciasto, które od zawsze gościło w moim domu rodzinnym. Bardzo szybkie, łatwe i zawsze smaczne. Dziś przedstawię wam ulubioną wersję, pieczoną przez moją mamę, która przypomniała mi się kilkanaście dni temu przeglądając kwestięsmaku.com .

Szarlotka - wersja doskonała



Składniki:

• 3 szklanki mąki pszennej
• 1 szklanka cukru kryształ lub odrobina więcej cukru pudru
• łyżeczka proszku do pieczenia
• torebka cukru waniliowego
• 250 g tłuszczu (ja używam 'Kasię')
• 4 jajka
• 1,5 kg jabłek
• łyżeczka cynamonu
• kilka łyżek soku z cytryny

Mąkę przesiewamy razem z proszkiem do pieczenia, dodajemy cukier, cukier waniliowy i posiekany zimny tłuszcz. Na środek wybijamy trzy żółtka i jedno całe jajko. Wyrabiamy jednolite ciasto, staramy się to zrobić szybko, gdyż kruche ciasto 'nie lubi' długiego ugniatania. Gotową masę owijamy w folię i odstawiamy na 0,5 - 1 godzinę do lodówki. Jabłka obieramy i kroimy w cienkie plasterki, skrapiamy sokiem z cytryny. Wyciągamy ciasto z lodówki, dzielimy na dwie porcje - mniej więcej 3/5 i 2/5. Większą porcję rozwałkowujemy na spód, zaś mniejszą zostawiamy na wierzch. Na spodzie układamy jabłka i posypujemy cynamonem. Na owoce możemy nałożyć pozostałe trzy białka, ubite wcześniej na pianę z dodatkiem 2 łyżek cukru pudru.
Całość przykrywamy pozostałym ciastem. Do ciasta kruchego blaszka nie wymaga natłuszczenia, ewentualnie możemy użyć pergamin. Pieczemy około godzinę w temp. 175 st. Lekko ostudzone posypujemy cukrem pudrem i podajemy na ciepło z lodami.

Pizza z boczkiem i fetą

Jeśli jesteśmy już w temacie sera feta, przedstawię Wam jedną z moich ulubionych ostatnio wariacji na temat pizzy. W sumie kompozycja jest dosyć klasyczna, aczkolwiek wydaje mi się, że za każdym razem smakuje coraz lepiej.

Pizza z boczkiem i fetą

Składniki:

• ciasto na pizzę (z przepisu na calzone - porcja na ~ 4 blaszki 28 cm)
• sos z tego samego przepisu, z tym że ja robię dużo ostrzejszą wersję
• 50 g cieniutko krojonego boczku (ja kupuję w LIDLu lub Tesco)
• 1/3 kostki sera feta
• jedna mozzarella (ok. 125 g)
• niewielka cebula
• kilka oliwek
• dwa ząbki czosnku
• zioła prowansalskie

Ciasto rozciągamy na posmarowanej delikatnie olejem blaszce. Nakładamy cienką warstwę sosu, posypujemy posiekanym czosnkiem. Następnie kładziemy boczek pokrojony na duże kawałki, cebulę krojoną w piórka. Posypujemy delikatnie ziołami. Fetę kroimy w grubą kostkę, dodajemy na wierzch. Na sam koniec mozzarellę pokrojoną w cienkie plasterki, a na nią kilka oliwek. Wkładamy do piekarnika dopiero, gdy jest rozgrzany na maksa (250-400 st.). Ja piekę z termoobiegiem przy włączonych obu grzałkach, bliżej dolnego poziomu. Wyciągamy, gdy brzegi się zarumienią (zazwyczaj kilka minut). Posypujemy oregano, jak zwykle najlepiej świeżym. Ja użyłem również świeżego tymianku. Najlepiej smakuje skropiona oliwą z oliwek.


P.S. Od wczoraj do końca tygodnia przebywam w Biłgoraju. Zdążyłem już zjeść tradycyjnego schabowego, kilka misek forszmaku, a dziś czeka na mnie garnek zupy węgierskiej na obłędnej wołowinie. Jak dorwę aparat to zdam fotorelację.

Zapiekanka szpinakowa z fetą i mozzarellą

Znowu minął długi okres, kiedy moje lenistwo nie dało mi zabrać się za napisanie czegoś nowego. Nie oznacza to jednak, że zapomniałem o grzechu obżarstwa. Jadłem tradycyjnie bardzo dużo, od czasu do czasu eksperymentując z czymś nowym. Na pierwszy ogień rzucam szpinakową zapiekankę, coś bardzo prostego, a zarazem sycącego i niedrogiego. Jako pojemnik wykorzystałem mój nowy nabytek- ceramiczną okrągłą formę z promocji w LIDLu, jednak śmiało możecie użyć normalną blaszkę lub naczynie żaroodporne.

Zapiekanka szpinakowa z serem feta i mozzarellą



Składniki:

• 300 g grubego makaronu (farfalle, penne, fusilli)
• sos beszamelowy (jeśli ktoś nie potrafi - pomoc)
• 400-500 g szpinaku
• pół kostki sera feta
• jedna mozzarella (ok. 125 g)
• kilkanaście oliwek
  
• łyżka masła
• trzy ząbki czosnku
• zioła prowansalskie

Makaron gotujemy al dente. W tym czasie przygotowujemy szpinak, świeży podsmażamy delikatnie na maśle, mrożony rozmrażamy na ogniu, doprawiamy trzema ząbkami czosnku, ewentualnie łyżką śmietany. Produkujemy sos beszamelowy (patrz link wyżej). Gdy mamy wszystko przygotowane, delikatnie smarujemy formę masłem, nakładamy porcję makaronu, sos beszamelowy, na to pokrojoną w grubą kostkę fetę, posypujemy ziołami oraz solą i pieprzem. Kolejno porcję szpinaku, znowu makaron i resztę szpinaku. Wkładamy na 15 minut do piekarnika rozgrzanego do 180 st., po tym czasie wyciągamy i przykrywamy pokrojoną w plastry mozzarellą, możemy również dodać odrobinę sera żółtego. Odkładamy ponownie do piekarnika i pieczemy do chwili, gdy mozzarella zacznie się rumienić. Po wyciągnięciu posypujemy oliwkami i ziołami, najlepiej świeżymi. Jemy od razu, choć smakuje równie dobrze odgrzana następnego dnia. Nie zapomnijcie popić lekkim białym winem ;-) !

Trottole z kurczakiem cytrynowym

Cały dzień upłynął mi na ogarnianiu mieszkania po wczorajszej imprezie (danie wieczoru: skrzydełka w syropie klonowym- soon!), międzyczasie gotowałem i co za tym idzie- jadłem. Przepisu na rosół nie będę podawał, bo to żadna filozofia. Jak zrobić muffiny też Wam już nie trzeba powtarzać. Skupię się na małej nowości w mojej kuchni, a mianowicie apetycznym, trójkolorowym trottole. W oryginale występował on z rukolą, jednak gdzie dostanę rukolę 11 listopada?! Zadowoliłem się tym co miałem w lodówce, dodałem od siebie seler naciowy i wyszło lekkie, a zarazem sycące danie.


Trottole z kurczakiem cytrynowym

Składniki:
* około 125g trottole (lub innego grubego makaronu)
* ćwiartka fileta z kurczaka
* 1 duży pomidor lub 6 pomidorków koktajlowych
* 2 ząbki czosnku
* sól ziołowa
* 5 łyżek oliwy z oliwek
* duża garść rukoli (lub jak w moim wypadku seler naciowy ;-) )
* pikantny ser żółty do posypania


Marynata do kurczaka:

* 1/4 szklanki oliwy z oliwek
* 1/4 szklanki świeżo wyciśniętego soku z cytryny
* 1/4 łyżeczki pieprzu
* 1/4 łyżeczki soli

Składniki marynaty mieszamy, przelewamy do woreczka, wkładamy pierś z kurczaka i marynujemy minimum pół godziny. Tak przygotowane mięso smażymy lub grillujemy. W tym czasie gotujemy makaron. Pomidory obsmażamy z czosnkiem 1-2 minuty. Wrzucamy na talerz rukolę, na to makaron, pomidory i kurczaka. Możemy posypać świeżym selerem naciowym. Na sam koniec odrobina sera żółtego. Smacznego!

Inspirowane enjoycooking.pl

Dzięki Zajac za fotki i wizytę! :)

Panna Cotta

W ostatnich dniach gotowałem sporo (m.in. zupa bakłażanowa, szpinakowa pizza z szynką parmeńską, pasta z bakłażana, parówki zapiekane w pomidorach ... ), jednak nie wiem ile z tych przepisów pojawi się tutaj, bo większość przysmaków robiona była na imprezach, a wtedy nie mam głowy do robienia zdjęć i w większości są do dupy. Zobaczymy, może coś wybiorę.

Dalej nie mogę oderwać się od włoskiej kuchni, cały czas chodzą mi po głowie tamtejsze przysmaki. Czas na deser. Wyjątkowo prosty, idealnie nadający się do eksperymentowania z dodatkami. Jedyny minus to długi czas oczekiwania, więc minimum 6 h wcześniej musimy przewidzieć czy najdzie nas na coś słodkiego ;-)



Panna Cotta

Składniki:

• 2,5 łyżeczki żelatyny w proszku
• 1 laska wanilii lub 2 łyżeczki aromatu z wanilii
• 250 ml śmietanki kremówki (dobrej jakości, płynnej, z kartonika, UHT, 30% lub 36%)
• 250 ml pełnego mleka
• 80 g cukru
• 1 łyżka rumu (niekoniecznie)
• 1 łyżka białego wina (niekoniecznie)

Żelatynę zalewamy 2 łyżkami zimnej wody, lekko mieszamy i odstawiamy na 5 minut do nasiąknięcia. Do garnka wlewamy śmietankę i mleko, dosypujemy cukier. Podrzewamy do rozpuszczenia cukru. Dodajemy alkohol i aromat/wanilię wydrążoną z laski, chwilę przed zagotowaniem ściągamy z ognia i dodajemy żelatynę. Energicznie mieszamy jedną minutę, aż żelatyna rozpuści się całkowicie. Przelewamy do filiżanek (porcja na 6 filiżanek po ok. 125 ml). Odstawiamy do ostygnięcia. Gdy osiągnie temperaturę pokojową, wstawiamy panna cottę do lodówki na min. 6 h, a najlepiej na całą noc. Przykrywamy folią, aby nie nabrała innych zapachów. Po tym czasie przekładamy na talerz (możemy pomóc sobie nożem lub zanurzeniem filiżanek na chwilę w gorącej wodzie). Podajemy jak lubimy. Ja uwielbiam z sosem czekoladowym. Polecam również konfitury, sos z trawy cytrynowej itd. itd. Tyle pomysłów ile smaków.

Wzorowałem się na wersji z kwestiasmaku.com

Klasyczny omlet francuski

Zapewne każdy z nas ma swoje sprawdzone metody na omlet. Mnie zawsze kojarzył się on z czymś słodkim, przyrządzanym z dodatkiem mąki, mleka, czasami śmietanki. Ostatnio rozsmakowałem się zaś w omletach na słono, zwłaszcza jak pracowałem w hotelu ;-) Ten sposób
przyrządzenia jajek nie jest tak ciężko strawny jak omlety na mące. Jednak idealnie nadaje się na obfite śniadanie.




Klasyczny omlet francuski
Składniki:

• 3 jajka
• dwie łyżki wody
• łyżka masła
• szczypta soli i pieprzu
• (ewentualnie dodatki)

Jajka dokładnie rozbijamy trzepaczką. Doprawiamy solą i pieprzem. Nagrzewamy patelnię, rozpuszczamy masło i wylewamy naszą masę. Smażymy na dużym ogniu! Po chwili, gdy brzegi zaczną się ścinać, podważamy je i wlewamy pod nie jajka ze środka patelni. Teraz możemy dodać na wierzch przysmażone wcześniej dodatki (ja dodałem paprykę, pieczarki oraz szynkę parmeńską, co tam mamy w lodówce i na co mamy ochotę). Dodatkowo wrzuciłem dwa plastry sera topionego w plasterkach. Gdy omlet się zetnie, sprawnym ruchem patelni zamykamy go w półokrąg, aby wyglądał jak mój na zdjęciu. Możemy również wykorzystać sposób Julii Child, wtedy dodatki dodajemy po prostu do masy.


Wy jedzcie, a ja się zbieram, bo nigdy nie wyjdę z domu. Apatyt był niestety silniejszy, niż pociąg do dr Gardockiego i jego wykładu z MPH...

Julia Child making omelette

Ciasteczka amerykańskie

Dzisiejszy przepis podesłała mi kilka dni temu Suza. Od razu wziąłem się do roboty, zwłaszcza, że do tego przepisu większość składników na ogół mamy w domu. Fajny i szybki sposób na coś słodkiego.

Ciasteczka amerykańskie

Składniki:

• 1,5 szkl. mąki
• 2 małe jajka
• 0,5 szkl. brązowego cukru (jak biały to 2/3 szklanki)
  
• 1 opakowanie cukru waniliowego
• 1 buteleczkę aromatu waniliowego
• pół łyżeczki soli
• 1 łyżeczkę sody oczyszczonej
• 1/3 kostki rozpuszczonego masła
• drobno posiekana gorzka czekolada

Suche składniki mieszamy ze sobą. Dodajemy jajka i rozpuszczone, ostygnięte masło. Wyrabiamy ciasto, dodając pod koniec pokruszoną czekoladę. Nakładamy niewielkie porcje na suchą, nienatłuszczaną blachę. Uwaga- rosną spore. Pieczemy 8-10 min w temp. 180 st. Po upieczeniu wydają się surowe, jednak po kilku minutach nabierają właściwej konsystencji. Przechowujemy w szczelnym pojemniku, gdyż szybko twardnieją. Przyjemnego chrupania!


Na podstawie: www.spec.pl/kulinaria/

Bruschetta ze świeżymi pomidorami, bazylią i czosnkiem

Kolejny włoski smakołyk. Serwowany ostatnio podczas imprezy z Farfalle Alfredo, bardzo dobry na późną przekąskę, gdy większość gości jest już nieźle podpitych ;-)



Bruschetta

Składniki:

• 4 średnie dojrzałe pomidory
• 4 ząbki czosnku
• 1 i 1/2 długiej bagietki (można zastąpić ciabattami)
• 3-4 łyżki oliwy z oliwek
• kilka liści świeżej bazylii

Pomidory parzymy wodą, obieramy ze skórki i siekamy na drobne kawałki. Dodajemy również posiekane trzy ząbki czosnku, dokładnie porwaną bazylię oraz oliwę. Doprawiamy do smaku i wstawiamy do lodówki. Bagietki kroimy tak jak na zdjęciu, delikatnie nacieramy ząbkiem czosnku, skrapiamy oliwą i wstawiamy do piekarnika, aby je lekko zarumienić. Wyciągamy, nakładamy na jeszcze ciepłe bagietki pomidory i podajemy od razu, bo po dłuższym czasie niesmacznie nasiąkną.

Proste i opór dobre !

P.S. Możemy pobawić się i dodać przed pieczeniem kawałki mozzarelli. Ja jednak wolę podstawową wersję.

Calzone

Bardzo długo zastanawiałem się co teraz wykombinować. Po głowie dalej chodziły mi makarony, jednak to staje się powoli nudne. Nie opuściłem jednak do końca Półwyspu Apenińskiego, przeniosłem się z Rzymu w okolice Apulii, skąd według wiki pochodzi tradycyjna wersja calzone. Calzone dostępne jest już w każdej porządniejszej pizzerii, więc nie ma co się rozwodzić nad samą definicją. W googlach znalazłem mnóstwo całkiem różnych przepisów na ciasto, jednak ja chciałem oprzeć się na jak najbardziej tradycyjnej recepturze. Wyczytałem, że do calzone powinno być używane podstawowe ciasto do pizzy, super, to mam nieźle obcykane, więc oparłem się na własnej, doprowadzonej do perfekcji miksturze. Do rzeczy:

Calzone (wersja na 6 dużych porcji)

Ciasto (tak, tak - to jest TEN przepis na ciasto do pizzy o który dopomina się większość znajomych):

• około 700 g mąki pszennej
• dwie szklanki ciepłej wody
• 15 g świeżych drożdży
• dwie łyżki oliwy z oliwek
• trzy ząbki czosnku
• 1/3 łyżeczki soli
• szczypta cukru
• bazylia, oregano

Sos:

• 100 g koncentratu pomidorowego
• pół puszki pomidorów pelati krojonych
• szczypta soli i pieprzu
• bazylia, oregano
• ostra papryka według uznania
• dwa ząbki czosnku

Farsz:

• 100 g salami (albo innego mięska, wtedy więcej)
• 250 g mozzarelli
• 150 g miękkiego sera żółtego
• dwie czerwone papryki
• czarne i zielone oliwki
• jedna duża cebula
• 200 g pieczarek
• dwa ząbki czosnku
• bazylia i oregano (najlepiej świeże)

Zaczynamy od zrobienia ciasta. Do dużej miski wlewamy wodę, drożdże, łyżeczkę mąki, sól, cukier, zioła, oliwę z oliwek. Mieszamy do rozpuszczenia drożdży i odstawiamy nakryte ściereczkę w ciepłe miejsce na 15 min. Po tym czasie dodajemy posiekany czosnek i sukcesywnie resztę mąki; wyrabiamy ręką ciasto, do czasu, gdy zacznie swobodnie odchodzić od ręki. Uformowane w dużą kulę wstawiamy do lodówki na 30 min (może być dłużej). W tym czasie powinno podwoić swoją objętość. Międzyczasie wrzucamy na patelnię lub woka pokrojoną w kostkę paprykę, posiekaną w piórka cebulę oraz posiekany czosnek i podsmażamy delikatnie na oleju. Wyciągamy z lodówki ciasto, dzielimy na 6 porcji, a następnie formujemy z każdej okrągłe placki jak na pizze. Smarujemy naszym sosem. Na środek każdego nakładamy farsz (przysmażone warzywka+ mięso + pieczarki + ser + zioła). Składamy placki na pół i zaklejamy dokładnie w wielkie pierogi. Kładziemy na posmarowanej oliwą z oliwek blaszce, minimalnie również smarujemy nasze calzone. Wkładamy do nagrzanego na maksa piekarnika (250 st i więcej). Ja piekę z wykorzystaniem termoobiegu i dwóch grzałek, kładąc blaszkę pośrodku. Wyciągamy, gdy ciasto się zarumieni. Podajemy z oliwą z oliwek, a Ci co mają w dupie tradycję mogą dodać ketchup, sos czosnkowy i co tam sobie wymyślą.

w fotkach i jedzeniu :-) pomagała Suza

Farfalle Alfredo

Dziś czas na moją absolutną rewelację, którą objadałem się dobre kilka dni. Mianowicie mowa o sosie Alfredo, jednym z najpopularniejszych sosów do makaronu, a zarazem jednym z najprostszych.

Sam sos został prawdopodobnie wymyślony w Rzymie, na początku XX wieku, czyli całkiem niedawno, przez włoskiego restauratora Alfredo di Lelio. W oryginale podawany z makaronem fettuccine (wąska wstążka), jednak przeze mnie zrobiony, z dostępnym pod ręką farfalle.

Przepisów, różniących się proporcją składników czy też samymi dodatkami jest dostępnych mnóstwo. Ja opierałem się w głównej mierze na tym ze strony Akademii Kulinarnej.

Sos Alfredo, wersja podstawowa:

• 250 ml bulionu (warzywnego lub drobiowego)
• 150 ml śmietany 34 %
• ząbek czosnku
• 10 g masła (lub oleju )
• 30 g utartego parmezanu
• sól
• pieprz

Posiekany czosnek szklimy na maśle, uważamy, aby nie przypalić! Po chwili dodajemy gorący bulion (ja robiłem dosyć mocny), a następnie śmietanę. Gotujemy dwie, trzy minuty. Następnie dosypujemy parmezan (najwspanialszy jest Parmegiano Reggiano, jednak rodzaj dostosowujemy do zasobności portfela ;-) ). Mieszamy i chwilkę gotujemy na małym ogniu. Doprawiamy solą i pieprzem (ja użyłem zarówno czarnego jak i białego). Podajemy na gorąco z makaronem. Raj! Raj! Raj!

Nie byłbym sobą, gdybym nie poeksperymentował i nie dodał na koniec ugotowanych brokułów, a wcześniej, na etapie podsmażania czosnku kilku pieczarek. Efekt znakomity!

Kokosowe muffiny z nutą limonki.

Dobra, czas w końcu coś wrzucić, bo nazbierało się nowych zdjęć, przybyło trochę brzucha, a tutaj dalej posucha. Lecimy od czegoś słodkiego.


Kokosowe muffiny z nutą limonki (6-8 sztuk)

• 150 g mąki
• 70 g cukru
• pół łyżeczki proszku do pieczenia
• 1/4
  łyżeczki sody oczyszczonej
• szczypta soli
• 8 łyżek wiórków kokosowych (56 g)
• 2 jajka
• 120 g stopionego masła
• 50 ml soku z limonki lub cytryny
  
• skórka otarta z 2 cytryn/limonek

Tworzenie muffin jest dziecinie proste, robienie 'na odpierdol' jest wręcz wskazane, inaczej wyjdą gumowate o wartościach jedynie dekoracyjnych.

Mieszamy wszystkie suche składniki (mąka, proszek, soda, cukier wiórki, sól). Rozpuszczamy masło, studzimy, mieszamy z jajkiem, sokiem z limonki oraz otartą skórką. Dodajemy do suchej mikstury i łączymy łyżką (nie za dokładnie! małe grudki są wręcz wskazane). Ciasto ładujemy w papierowe foremki i metalową formę lub od razu w metalowe, pojedyncze foremki (nasmarowane wcześniej tłuszczem). Pieczemy 20-25 min, sprawdzając czy nie są zakalcowate wykałaczką. Jako polewę możemy użyć gotowe mieszanki lub rozpuścić na parze czekoladę. JEDZCIE I TYJCIE !

P.S. Wrzucam tylko jeden przepis (na zdjęciu to te dekorowane białą polewą i kokosową czekoladą Schogeten). Pozostałe jakie zrobiłem to czekoladowe, tradycyjne i czekoladowo-bananowe. Co przepis to nowe doznania.

Imbirowo-cynamonowy kurczak z cukinią i chili.

Wybaczcie tę przerwę. Niemal nie jadłem w tym czasie w domu, posilając się na okrągło hotelowym żarciem w pracy. Wypad do Szwecji nie przyniósł też żadnych nowych wrażeń kulinarnych, a szkoda. Może innym razem.

Czas na pierwszy przepis wymyślony niemal w 100 % przeze mnie.

Postanowiłem trochę poeksprymentować ze słodkimi nutami i wyszło mi coś, na moje oko dosyć egzotycznego.


Imbirowo-cynamonowy kurczak z cukinią i chili.

Składniki (porcja dla około 4 osób):

• 400 g piersi z kurczaka
• 1 kg cukinii (ja użyłem białej, zielonej i żółtej)
• 1 duża słodka cebula
• kilka płatków marynowanego imbiru (pewnie nadał by się również świeży)
• marynowane kiełki fasoli mung
• marynowane pędy bambusa
• sos sojowy
• ocet balsamiczny
• syrop klonowy
• cynamon
• curry
• pieprz
• dwa, trzy goździki
• sól
• 3 woreczki ryżu, najlepiej jaśminowego

Szklimy cebulę na patelni lub w woku, po chwili dodajemy pokrojonego w grubą kostkę kurczaka. Ja miałem trochę więcej czasu i pozostawiłem go na pół dnia w kilku kroplach oliwy i curry. Podsmażamy. Cukinię siekamy na drobne paseczki i wsypujemy do kurczaka. Dusimy wszystko razem. Międzyczasie solimy oraz dodajemy goździki. Gdy cukinia będzie niemal gotowa (tj. nie bardzo twarda) dodajemy resztę składników według uznania. Dusimy kilka minut.

Ryż jaśminowy gotujemy według przepisu z opakowania dodając do gotowania oprócz soli pół łyżeczki curry.

Smacznego!

Befsztyk tatarski.

Połowę ostatniego weekendu spędziłem tutaj objadając się do granic możliwości i zdrowego rozsądku. Był pieczony prosiak, bardzo dobre flaki i reszta standardowych weselnych dań, o których nie ma sensu się rozpisywać. Warto jednak wspomnieć o takich cudach:
Apetycznie to na pewno nie wygląda i nie napiszę już co przypomina, aczkolwiek wyglądało zabawnie na stole.

Do dzisiejszej notki zainspirowało mnie zupełnie inne danie, które miałem możliwość kosztować po bardzo długim czasie. Mianowicie chodzi o befsztyk tatarski, szerzej znany tatarem. Wiem, że jedzenie tego typu rzeczy na takich masówkach nie jest zbyt mądre, jednak nie mogłem się oprzeć i zakończyłem degustację bodajże na trzeciej lub czwartej porcji.
Czas na mnie:



Befsztyk tatarski
Składniki (mała porcja dla 2 osób):

• 250 g polędwicy lub ligawy wołowej
• dwa żółtka
• jedna duża cebula (najlepiej cukrowa / młoda)
• dwa kiszone ogórki
• oliwa
• musztarda
• sól, pieprz

Siekamy bardzo drobno mocno schłodzone mięso, ja użyłem ligawy, bo nie było polędwicy. Uwaga, przypomnę, że mięso ma być z pewnego źródła i bez wątpliwości co do jego świeżości. Podobno tradycyjny tatar nie powinien być mielony, jednak mielenie jest bardzo sporym ułatwieniem i jakbym miał maszynkę to zapewne bym z niej skorzystał. Układamy porcję z przygotowanego mięsa, doprawionego solą i pieprzem (bardzo dobrze nadaje się ziołowy lub biały), polewamy lekko oliwą, polecam z pestek winogron. Możemy w środku zrobić dołek na żółtko lub podać je obok. Z boku kładziemy bardzo drobno posiekaną cebulkę i ogórki. Przed zjedzeniem mieszamy z tymi składnikami według uznania. Możemy doprawić musztardą. Podajemy z dobrym pieczywem.

Tarta z brzoskwiniami.

Właśnie wróciłem na Tarchomin. Mimo tego, że mamy tutaj raczej do dupy wyposażenie jeżeli chodzi o kuchnię, czuję się dużo swobodniej, bo dziewczyny boją się zwrócić uwagę na metody mojego gotowania ;) co innego niż w domu rodzinnym, gdy nawet do robienia kanapek potrafi się ktoś przypieprzyć. Za chwilę muszę zajrzeć do naszego LILDa, gdzie trwa teraz tydzień kuchni azjatyckiej. Chyba najbardziej lubię ten z tych wszystkich tematycznych zaproponowanych przez niemiecki przemysł. Zawsze kupuję na zapas kiełki fasoli mung, pędy bambusa w zalewie oraz woreczek grzybków mun. Zastanawia mnie kto kupuje ciasteczka z wróżbammi po niemiecku o_O . Wracając do meritum bloga... upiekłem wczoraj tartę z brzoskwiniami, w sumie większość stanowiły nektarynki, ale łorewa ;) To kolejny przepis wyszperany w googlach, który wpasował się w sezon. Owoce zakupiłem po 80 gr/kg (!), wprawdzie lekko poobijane, ale doskonale nadawały się do ciasta. OK, do dzieła:

obiecuję, że ostatni raz wrzucam takie zdjęcie do dupy

Tarta z brzoskwiniami

Ciasto:

• dwie szklanki mąki pszennej
• 150 g masła
• 3 łyzki wody
• 3 łyżki cukru

Wierzch:

• 6 mocno dojrzałych brzoskwiń lub nektarynek
• 3/4 szklanki śmietany 24 %
• jedno całe jajko
• białko jajka
• 4 łyżki cukru

Przesiewamy mąkę, dodajemy cukier i posiekane masło. Wyrabiamy ciasto w rękach, dodajemy wodę, aby ciasto było jednolite. Mnie to zawsze zajmuje sporo czasu, więc nie zrażajmy się, gdy po kilku minutach dalej się rozpada. Odstawiamy zawinięte w folię spożywczą do lodówki na 30 minut. W tym czasie pozbawiamy owoce pestek, kroimy na około 0,5 cm plasterki. Jak mamy tyle zapału w sobie to możemy je obrać. Ja zadowalam się jedynie porządnym opłukaniem. Nagrzewamy piekarnik do 180 st. Wyciągamy ciasto, wałkujemy cienko i wykładamy na formę do pieczenia tarty obłożoną pergaminem. Na górę ciasta kładziemy kolejną warstwę pergaminu i wysypujemy coś ciężkiego, polecam groch lub fasolę, aby ciasto nie wyrosło. Zapiekamy 10 min w uprzednio nagrzanym piekarniku. Wyciągamy, usuwamy obciążenie i pergamin z góry i pieczemy kolejne 10 min. W tym czasie miksujemy na wolnych obrotach śmietanę, dwie łyżki cukru i jajko. Wyciągamy ciasto, wylewamy powstałą masę i pieczemy kolejne 10 minut. W wolnej chili ubijamy pianę z jednego białka i mieszamy z brzoskwiniami oraz jedną łyżką cukru. Nakładamy brzoskwinie na ciasto, posypujemy ostatnią łyżką cukru i pieczemy 20 minut, tym razem w temperaturze 200 st. Na zdrowie.

TIP: Tartę najlepiej podawać po całkowitym wystudzeniu. Gdy brzoskwinie z góry zaczną się rumienić (uczę się na własnych błędach, patrz: zdjęcie), przykryjmy je folią aluminiową, bardziej błyszczącą stroną do góry. Podobno najlepiej smakuje z bitą śmietaną.

Farfalle z kurkami i kurczakiem.

Wciąż jestem w rodzinnym domu i korzystam z tutejszej kuchni oraz składników jakie mam pod ręką. Jako, że dziś zlecono mi produkcję obiadu, od razu wziąłem na celownik świeże kurki, zebrane przez domowników dzień wcześniej. Mnie też ciągnięto do lasu, jednak zbudzili mnie już swoim powrotem. Długi sen ponad wszystko. Gdy znalazłem w zamrażalniku filety z kurczaka, przypomniałem sobie o przeczytanym kiedyś przepisie na tagiatelle (w sumie to co stworzyłem jest z kilku przepisów, bo żaden do końca mi nie odpowiadał). Jednak Delikatesy Centrum w Biłgoraju są ogólnie do dupy i wymiękają przy tarchomińskim Piotrze i Pawle, tagliatelle nie znalazłem i zadowoliłem się tradycyjnymi farfalle.

Piszę to wszystko między tworzeniem czegoś słodkiego na dzisiejszy wieczór. Jestem umówiony z dwiema osobami, a to pewnie nie skończy się dziś trzeźwo. Zresztą w trakcie produkcji farfalle, ubyło mi dużo więcej wina, niż przewidywał to przepis ;-) Czekajcie jutro na wieści, już ze stolicy.




Farfalle z kurkami i kurczakiem

Składniki (na około 3 osoby):

• jeden podwójny filet z kurczaka
• 400 g makaronu farfalle
  
• 250 g świeżych kurek
• jedna większa cebula (najlepiej szalotka lub młoda)
• 150 ml śmietany (18 - 22 %)
• pół szklanki bulionu
• kawałeczek białej części pora
• łyżka masła
• kilkanaście gałązek pietruszki
• parmezan
• rozmaryn
• sól, pieprz, gałka muszkatołowa, chili

Kurczaka kroimy na duże kawałki, skrapiamy cytryną, dodajemy kilka gałązek rozmarynu (lub tymianku) i zostawiamy na 2-3 godziny.
Kurczaka smażymy na odrobinie oleju, gdy zacznie się rumienić, dodajemy posiekaną cebulę do zeszklenia. Po 2-3 minutach dodajemy pora. Czekamy znowu chwilkę i dodajemy kurki oraz łyżkę masła. Po kilku minutach dodajemy bulion i dusimy całość około 10 minut. Międzyczasie przygotowujemy makaron według przepisu na opakowaniu. Do podduszonego dania, dodajemy powoli śmietanę i całość dusimy jeszcze mniej więcej 5 minut. Pod sam koniec dodajemy pietruszkę i pozostałe przyprawy (rozmaryn i gałkę według własnych upodobań). Chili możemy dodać trochę wcześniej. Sos mieszamy z ugotowanym makaronem i posypujemy parmezanem. Smacznego!

TIP: Jeśli mamy pod ręką białe wytrawne wino, to polecam dodać 150 ml po dodaniu kurek. Nada potrawie szlachetniejszego smaku.


Dobra, to by było na tyle. Ja wracam do kuchni.

Czas start // Jajka po florencku.

Witam wszystkich na moim blogu. Czas, gdy blogi zastępowały mi papierowe pamiętniki, będąc przy tym formą kontaktu ze znajomymi już bezpowrotnie minęły. Nigdy zresztą nie miałem większego polotu do pisania samego w sobie.

Mógłbym zostać męską szafiarką, zwłaszcza, że mam dużą szafę, a ostatnio dokupiłem sobie drugą, nota bene tanio, z Auchan. Jednak nie ma mi kto pstrykać ładnych foci na co dzień, a dodatkowo chodzę ostatnio niemal cały czas w tych samych, wysłużonych koszulach z ciuchlandów. Może wkrótce, gdy zacznie się rok akademicki i będę narażony na spostrzeżenie przez innych mojego nieprzebierania się... Tymczasem hulaj dusza- piekła nie ma.

Postanowiłem rozpocząć przygodę z kulinarnym blogiem. Myślę, że mogę się w jakiś tam sposób rozwinąć, przytyć, a dodatkowo nakarmić moje współlokatorki. Obecnie pracuję też przy naprawdę ciekawym żarciu i nie chciałbym zapomnieć co tam podpatruję w pracy. No, dosyć pieprzenia! Zaczynamy zwierzenia, jak nie 'z szafy' to 'z rondla'.

---
Jajka po florencku

wybaczcie jakość zdjęć, w domu rodzinnym nie mam dostępu do najwyższej techniki ;-)

Zaczynamy od czegoś podstawowego, pewnie przez wielu z Was nie jedzonemu na co dzień. Naczytałem się w Internecie, że ciężko je zrobić za pierwszym razem, wymagają wprawy, bardzo świeżych jajek etc. etc. Komentując w skrócie: PIERDOLENIE.

Potrzebne będą:

• jajka (ok, ok - przyjmijmy, aby były jak najbardziej świeże) - jedno, dwa na osobę.
• szpinak - dziś wykorzystałem taki ze śmietaną z Hortexu, mimo mojego sceptycyzmu okazał się bardzo smaczny, plusem jest to, że czuć liście, a nie jakąś rozwaloną papkę.
• chleb tostowy (ostatecznie zwykły)
• dwie łyżki octu
• sól, pieprz

Szpinak robimy według własnych sprawdzonych sposobów, jeśli takowych nie posiadamy, polecam lekturę opakowania (uwaga wielbiciele czosnku! tym razem radzę z niego zrezygnować, bo słabo komponuje się z jajkami i zagłusza ich delikatny smak). Odstawiamy i bierzemy się za jajka. Przygotowujemy garnek z dużą średnicą, nalewamy wody na wysokość 5 - 8 cm, doprowadzamy do wrzenia dodając 2 łyżki octu na litr wody. Jajka rozbijamy delikatnie do małych miseczek (każde osobno), gdy żółtko jest w środku miseczki, zbite przez opływające białko, mamy pewność, że jajko jest świeże. Bierzemy miseczki i wlewamy je zaraz nad powierzchnią wody (lekko gotującej się), gdy biało bardzo się rozpłynie po bokach, staramy się skierować je łyżką ku żółtku. Gotujemy pod przykryciem 2-3 minuty, zależnie od tego, jak bardzo lubimy je ścięte. Międzyczasie zaglądamy czy jest OK. Tymczasem przygotowujemy tosty, jak nie mamy tostera to polecam przyrumienienie na patelni. Wycinamy kółka szklanką lub specjalną foremką i gorące kładziemy na talerz, na to nakładamy łyżkę gorącego szpinaku. Wracamy do jajek, odcedzamy je i kładziemy na szpinaku. Dodatki według gustu. Smacznego!

TIP: Jeśli robimy większą porcję, a nie chcemy, aby międzyczasie jajka się ścięły za mocno, odcedzamy je i przekładamy do miski z zimną wodą. Tak mogą leżeć nawet do następnego dnia. Na chwilę przed podaniem zanurzamy je ponownie w gorącej wodzie na krótką chwilę.