Penne alla carbonara

Przyszedł czas, abym podzielił się jednym z moich ulubionych pomysłów na makaron. Oryginalnie podobno posiłek włoskich górników, którzy zależnie od zasobów gotówki, dawali mniejszą lub większą ilość boczku, odpowiednio zastępując go cebulą. Ja dokładam jeszcze szczypiorek, no i oczywiście - jajka.

Trudno opisać mi proporcje składników, bo robię go podobnie jak wspomniani górniczy - według zasobności lodówki. Postaram się spisać Wam najbliższą ideału wersję.

Penne alla carbonara

Składniki (2 porcje):

• 250 g makaronu penne (w oryginale raczej długiego jak spaghetti, fettuccine etc.)
• 1 niewielka cebula
• 150 g cienko pokrojonego boczku
• 50 g twardego startego sera (Parmegiano Regiano, Grana Padano, Pecorino)
• 1 jajko
• łyżka śmietany
• ząbek czosnku
• szczypiorek, pieprz czarny, sól, oliwa

Makaron gotujemy al dente. Międzyczasie na kilku kroplach oliwy szklimy cebulkę, dodając po chwili pokrojony w niewielkie kawałki boczek. Smażymy około 2 minuty, po czym dokładamy czosnek. Smażymy 20 sekund i zdejmujemy z ognia. Mieszamy z serem. W małej misce roztrzepujemy dokładnie jajko ze śmietaną. Ugotowany makaron mieszany z boczkiem, cebulką i czosnkiem. Do lekko przestygniętej patelni przelewamy jajka ze śmietaną i szybko mieszamy. Sos ma być kremowy, a jajka nie mogą się ściąć! Przekładamy na talerze i posypujemy szczypiorkiem. Może być coś lepszego?

Czosnkowe penne z suszonymi pomidorami i bazylią

Dzisiejszy dzień rozpocząłem od rejestracji u lekarza. Po godzinie stania w kolejce zyskałem długą listę wzmacniających medykamentów. Gdy załatwiłem popołudniowe sprawy na mieście umierałem z głodu. Kupiłem składniki na bolognese, jednak nie chciało mi się czekać na usmażenie mięsa i dopieszczenie sosu. Wybrałem 10 minutową opcję na obiad, z dużą ilością świeżego czosnku na przeziębienie.

Do gorącego penne wrzuciłem posiekane pomidory, czosnek i bazylię. Skropiłem oliwą z oliwek z dodatkiem zalewy z pomidorów. Całość wzmocniła mieszanka tartej mozzarelli i grana padano. Kilka minut roboty, a tyle radości.

Szpinak z kurczakiem i śliwkami

Przepis banalnie prosty, a zaskakujący w smaku. Podpatrzony kilka dni temu u znajomego. Ciekawego smaku dodają również suszone pomidory z zalewy, niestety tym razem nie mogłem ich zdobyć w sklepie obok, a nie miałem czasu na dłuższe poszukiwawcze wędrówki.

Szpinak z kurczakiem i śliwkami

Składniki (2 porcje):

• 200 g filetu z kurczaka
• 500 g szpinaku 
• 200 g suszonych śliwek
• 300 g ulubionego makaronu

Kurczaka płuczemy, oczyszczamy, osuszamy. Przyprawiamy ulubionymi przyprawami i smażymy w całości, aż się zarumieni. Ściągami z patelni i kroimy na mniejsze kawałki. Międzyczasie przygotowujemy szpinak (mrożony rozmrażamy podlewając kilkoma kroplami oliwy), świeży dusimy. Gdy szpinak będzie miał już pożądaną konsystencję, dodajemy pokrojone śliwki i kurczaka. Dusimy 8-10 min. W tym czasie gotujemy makaron. Smacznego!

Tagliatelle z krewetkami, curry i imbirem.

Listopad mija mi wciąż pod znakiem darów morza. W marketach pojawiają się naprawdę niezłe promocje, dzięki którym można trochę poszaleć w kuchni.

Za krewetkami nigdy specjalnie nie przepadałem. Może dlatego, że jadłem do tej pory te mrożone, koktajlowe, bądź większe (np. black tiger). Jednak nic nie równa się świeżym skorupiakom, obieranym z pancerzyków na chwilę przed przygotowaniem, z takimi jest właśnie dzisiejsza propozycja.

Tagliatelle z krewetkami, curry i imbirem

Składniki (2 porcje):

• 400 g obranych krewetek
• 250 g makaronu tagliatelle
• 3 ząbki czosnku
• 2 cm kawałek imbiru
• 200 ml słodkiej śmietanki (około 30%)
• pęczek szczypiorku z cebulkami
• łyżka czerwonej pasty curry (ewentualnie pół łyżeczki suchej mieszanki)
• dwie łyżki oliwy

Tagiatelle gotujemy zgodnie z przepisem na opakowaniu. Na rozgrzaną oliwę wrzucamy posiekany czosnek, białą część cebulki oraz imbir i smażymy około minutę. Dorzucamy krewetki i curry. Smażymy 3 minuty na średnim ogniu. Dolewamy śmietankę i gotujemy kolejne 3 minuty. Na sam koniec dodajemy szczypiorek. Podajemy z ćwiartką limonki. Smacznego !

foto by Piotrek ( http://www.jemyoczami.pl/ )

Spaghetti aglio, olio e peperoncino

Wszyscy znamy chwile, gdy nie wiemy do końca na co mamy ochotę, lodówka świeci pustkami, a podróż do sklepu jest dla nas czymś bardzo odległym. Mam na to swoje rozwiązanie. Spaghetti aglio, olio e peperoncino czyli nic innego jak spaghetti z czosnkiem, oliwą i ostrą papryczką. Te składniki na ogół mam pod ręką. Do tego dochodzi jakiś twardy ser. W oryginale jest parmezan, jednak ja wrzucam to co jest, zazwyczaj grana padano czy jak dziś brytyjski ostry cheddar. Magia tego dania tkwi w prostocie. Nie zapominajmy też, że czosnek to naturalny antybiotyk, a ostra papryczka  rozgrzewa i wzmaga apetyt na inne rzeczy ;-)


Spaghetti aglio, olio e peperoncino  


Składniki (1 porcja):

• 120 g makarony spaghetti (musi to być długi makaron, więc zapomnijcie o farfalle, penne itp.)
• 3 ząbki czosnku
• szczypta posiekanej ostrej papryczki (suszonej, bądź świeżej)
• 3 łyżki dobrej oliwy extra vergine
• parmezan, grana padano bądź inny twardy ser do posypania

Makaron gotujemy al dente zgodnie z czasem podanym na opakowaniu. Międzyczasie siekamy czosnek i papryczkę. Wrzucamy wszystko na zimną patelnię i dodajemy oliwę. Szklimy na małym ogniu dbając o to, żeby czosnek nie zbrązowiał ! Ugotowany makaron dodajemy do oliwnej mieszanki i jeszcze chwilę ogrzewamy i mieszamy. Na talerzu posypujemy serem. Można dodać pietruszkę. Bon apetit !

Szpecle z szynką szwarcwaldzką

Uwielbiam poniedziałki. To właśnie w ten dzień zaczyna się dla mnie de facto weekend, a w LIDLu zaczyna się nowa oferta promocyjna. Na tę - niemiecką czekałem szczególnie, bo nie pamiętam, aby była kiedykolwiek wcześniej. No i wizja Paulanera za 3,99 zł, ah. Także rano było już jasne, że na naszym dzisiejszym obiadowym stole zagoszczą niemieckie akcenty. Nie korzystałem tym razem z żadnego przepisu, no może luźno opierałem się na znanym dobrze sosie Alfredo. Poniżej również zdjęcie składników, dla tych którzy planują wizytę podczas lidlowego niemieckiego tygodnia.

Szpecle z szynką szwarcwaldzką

Składniki (3 porcje):

• 400 g gotowych lanych klusków z semoliny
• 100 g szynki szwarcwaldzkiej
• 50 g masła
• dwie-trzy łyżki startego parmezanu
• 200 ml śmietanki 30 % lub tłustszej
• niewielka młoda cebula
• dwa ząbki czosnku
• pieprz

Makaron gotujemy w lekko osolonej wodzie przez 15 min. W tym czasie przyrumieniamy na maśle pokrojoną w cieniutkie paseczki szynkę. Dodajemy posiekaną cebulę i czosnek. Chwilę podsmażamy, jednak uważamy, aby nie zbrązowiały.  Następnie dolewamy śmietankę, dusimy dwie minuty na małym ogniu, dodajemy parmezan i trzymamy na ogniu do momentu rozpuszczenia. Mieszamy z gorącymi kluskami, doprawiamy pieprzem i zajadamy!

Bolognese z klopsikami i pieczarkami

Wracając kilka dni temu z Zajacem z siatkówki tradycyjnie rozkminialiśmy czym zregenerować siły. Marzyła nam się jakaś rybka z Piotra i Pawła, bądź Hali Mirowskiej. Jednakże promocja Okocimia w LIDLu skutecznie przyciągnęła nas do tego sklepu. Tam niestety nie ma wyboru świeżych ryb, więc skorzystaliśmy z dostępnych promocji i kupiliśmy pół kilograma mielonego mięsa, pasatę pomidorową, pieczarki i świeżą bazylię. Od razu wpadł mi do głowy pomysł Anki z 'Przepisu na życie' na bolognese z klopsikami. Jako, że Zajac nie jest wielkim fanem makaronów, przygotowaliśmy dwie wersję - jedną z farfalle, drugą z ziemniakami. Polecam obie!


Bolognese z klopsikami i pieczarkami


Składniki (4 spore porcje):

• 500 g mięsa mielonego (najlepsze wołowe)
• 250 ml pasaty pomidorowej (bądź jedna puszka pomidorów bez skórki)
• 8 średniej wielkości pieczarek
• połowa czerwonej papryki
• jedna duża cebula
• jedno jajko
• kilkanaście liści bazylii/tymianku/oregano
• trzy ząbki czosnku
• pieprz cayenne
• czarny pieprz
• sól
• 
  

Mięso doprawimy solą, pieprzem i tymiankiem (bądź rozmarynem), dodajemy jajko i formujemy klopsiki. Smażymy je na średnim ogniu pod przykryciem, międzyczasie odlewamy gromadzący się tłuszcz. Raz odwracamy, aby się przyrumieniły. Odstawiamy przykryte, aby za bardzo nie wystygły.


Cebulę siekamy w kostkę bądź pióra. Szklimy na łyżce oliwy. Po chwili dodajemy posiekany czosnek. Smażymy jeszcze minutę i dodajemy paprykę pokrojoną w paseczki. Po chwili wsypujemy pieczarki pokrojone w plasterki. Dusimy trzy minuty po czym dodajemy pomidory i gotujemy kolejne trzy minuty. Wsypujemy posiekane zioła, doprawiamy pieprzem i solą. Dodajemy klopsiki do sosu i gotujemy kolejne trzy  minuty. Sos jest gotowy.


Podajemy z makaronem (ja wymieszałem po ugotowaniu z oliwą czosnkową) lub z ziemniakami. 


Pyszne i mega sycące!

Viva La Pasta !

Mamy grudzień. Pamiętajmy do cholery, że za niespełna dwa tygodnie czeka nas cykliczne wchłanianie ogromnych ilości pierogowych ciast, ciasteczek, słodkich ciast, ciast do krokietów no i ton pieczywa. Chyba bym się zastrzelił, gdybym urodził się uczulony na gluten.

Dzięki Bogu, jak na razie mogę jeść wszystko i wcale nie zamierzam zrezygnować z tego przywileju w najbliższym czasie. Dlatego też rozpycham żołądek prostymi pastami, a przy tym gromadzę zapas kalorii na mroźne dni.

Dzisiaj zbiorczo przedstawię wam trzy, bardzo znane wersje past. Nie będzie w tym nic odkrywczego, jednak nie sposób mówić o moim odżywianiu bez wspominania o tych trzech popularnych sosach, wiodących u mnie prym, zaraz przy nieznudzonym Alfredo.


Bolognese (wszystkie wersje na 500 g makaronu - 3-4 porcje)

na zdjęciach wersja "con funghi" czyli z pieczarkami

• puszka pomidorów pelati
• 500 g mielonego mięsa (najlepsza wołowina)
• 4 ząbki czosnku
• dwie średnie cebule
• kilka łyżek oliwy z oliwek
• świeża bazylia, oregano, tymianek
• pieprz, sól

Cebulę kroimy w kostkę, szklimy na oliwie. Dodajemy posiekany czosnek oraz mięso. Smażymy na średnim ogniu. Na koniec dodajemy pomidory, zioła oraz przyprawy. Gotujemy na małym ogniu do uzyskania pożądanej konsystencji. Podajemy posypane startym Grana Padano lub parmezanem.

Arrabbiata ( z włoskiego "zdenerwowany" co doskonale oddaje jego smak)

• puszka pomidorów
• cztery ząbki czosnku
• kawałek papryczki chili
• świeża pietruszka (używana częściej niż bazylia)
• sól, pieprz

Robimy analogicznie jak Bolognese wyłączając mięso. W oryginale nie ma cebuli, jednak ja zawsze dodaję chociaż kawałek. Na wierzch tradycyjnie jakiś ostry, twardy ser.

Pesto Rosso
(z kwestiasmaku.com)

• szklanka suszonych pomdorów w zalewie oliwnej
• 6 czubatych łyżek orzeszków pinii
• 4 ząbki czosnku
• 1 szklanka startego parmezanu
• 20 ziarenek czerwonego pieprzu
• 1 szklanka oliwy z pomidorów suszonych
• 1 puszka pomidorów w sosie pomidorowym
• 2 łyżki oliwy z oliwek(najlepiej paprykowej, ostrej)
• garść liści bazylii
• łyżeczka soli
  
• szczypta czarnego pieprzu

Wszystkie składniki wrzucamy do blendera i miksujemy, najlepiej na chwilę przed podaniem. Mieszamy z gorącym makaronem. Posypujemy serem.


Smacznego!

Zapiekanka szpinakowa z fetą i mozzarellą

Znowu minął długi okres, kiedy moje lenistwo nie dało mi zabrać się za napisanie czegoś nowego. Nie oznacza to jednak, że zapomniałem o grzechu obżarstwa. Jadłem tradycyjnie bardzo dużo, od czasu do czasu eksperymentując z czymś nowym. Na pierwszy ogień rzucam szpinakową zapiekankę, coś bardzo prostego, a zarazem sycącego i niedrogiego. Jako pojemnik wykorzystałem mój nowy nabytek- ceramiczną okrągłą formę z promocji w LIDLu, jednak śmiało możecie użyć normalną blaszkę lub naczynie żaroodporne.

Zapiekanka szpinakowa z serem feta i mozzarellą



Składniki:

• 300 g grubego makaronu (farfalle, penne, fusilli)
• sos beszamelowy (jeśli ktoś nie potrafi - pomoc)
• 400-500 g szpinaku
• pół kostki sera feta
• jedna mozzarella (ok. 125 g)
• kilkanaście oliwek
  
• łyżka masła
• trzy ząbki czosnku
• zioła prowansalskie

Makaron gotujemy al dente. W tym czasie przygotowujemy szpinak, świeży podsmażamy delikatnie na maśle, mrożony rozmrażamy na ogniu, doprawiamy trzema ząbkami czosnku, ewentualnie łyżką śmietany. Produkujemy sos beszamelowy (patrz link wyżej). Gdy mamy wszystko przygotowane, delikatnie smarujemy formę masłem, nakładamy porcję makaronu, sos beszamelowy, na to pokrojoną w grubą kostkę fetę, posypujemy ziołami oraz solą i pieprzem. Kolejno porcję szpinaku, znowu makaron i resztę szpinaku. Wkładamy na 15 minut do piekarnika rozgrzanego do 180 st., po tym czasie wyciągamy i przykrywamy pokrojoną w plastry mozzarellą, możemy również dodać odrobinę sera żółtego. Odkładamy ponownie do piekarnika i pieczemy do chwili, gdy mozzarella zacznie się rumienić. Po wyciągnięciu posypujemy oliwkami i ziołami, najlepiej świeżymi. Jemy od razu, choć smakuje równie dobrze odgrzana następnego dnia. Nie zapomnijcie popić lekkim białym winem ;-) !

Trottole z kurczakiem cytrynowym

Cały dzień upłynął mi na ogarnianiu mieszkania po wczorajszej imprezie (danie wieczoru: skrzydełka w syropie klonowym- soon!), międzyczasie gotowałem i co za tym idzie- jadłem. Przepisu na rosół nie będę podawał, bo to żadna filozofia. Jak zrobić muffiny też Wam już nie trzeba powtarzać. Skupię się na małej nowości w mojej kuchni, a mianowicie apetycznym, trójkolorowym trottole. W oryginale występował on z rukolą, jednak gdzie dostanę rukolę 11 listopada?! Zadowoliłem się tym co miałem w lodówce, dodałem od siebie seler naciowy i wyszło lekkie, a zarazem sycące danie.


Trottole z kurczakiem cytrynowym

Składniki:
* około 125g trottole (lub innego grubego makaronu)
* ćwiartka fileta z kurczaka
* 1 duży pomidor lub 6 pomidorków koktajlowych
* 2 ząbki czosnku
* sól ziołowa
* 5 łyżek oliwy z oliwek
* duża garść rukoli (lub jak w moim wypadku seler naciowy ;-) )
* pikantny ser żółty do posypania


Marynata do kurczaka:

* 1/4 szklanki oliwy z oliwek
* 1/4 szklanki świeżo wyciśniętego soku z cytryny
* 1/4 łyżeczki pieprzu
* 1/4 łyżeczki soli

Składniki marynaty mieszamy, przelewamy do woreczka, wkładamy pierś z kurczaka i marynujemy minimum pół godziny. Tak przygotowane mięso smażymy lub grillujemy. W tym czasie gotujemy makaron. Pomidory obsmażamy z czosnkiem 1-2 minuty. Wrzucamy na talerz rukolę, na to makaron, pomidory i kurczaka. Możemy posypać świeżym selerem naciowym. Na sam koniec odrobina sera żółtego. Smacznego!

Inspirowane enjoycooking.pl

Dzięki Zajac za fotki i wizytę! :)

Farfalle Alfredo

Dziś czas na moją absolutną rewelację, którą objadałem się dobre kilka dni. Mianowicie mowa o sosie Alfredo, jednym z najpopularniejszych sosów do makaronu, a zarazem jednym z najprostszych.

Sam sos został prawdopodobnie wymyślony w Rzymie, na początku XX wieku, czyli całkiem niedawno, przez włoskiego restauratora Alfredo di Lelio. W oryginale podawany z makaronem fettuccine (wąska wstążka), jednak przeze mnie zrobiony, z dostępnym pod ręką farfalle.

Przepisów, różniących się proporcją składników czy też samymi dodatkami jest dostępnych mnóstwo. Ja opierałem się w głównej mierze na tym ze strony Akademii Kulinarnej.

Sos Alfredo, wersja podstawowa:

• 250 ml bulionu (warzywnego lub drobiowego)
• 150 ml śmietany 34 %
• ząbek czosnku
• 10 g masła (lub oleju )
• 30 g utartego parmezanu
• sól
• pieprz

Posiekany czosnek szklimy na maśle, uważamy, aby nie przypalić! Po chwili dodajemy gorący bulion (ja robiłem dosyć mocny), a następnie śmietanę. Gotujemy dwie, trzy minuty. Następnie dosypujemy parmezan (najwspanialszy jest Parmegiano Reggiano, jednak rodzaj dostosowujemy do zasobności portfela ;-) ). Mieszamy i chwilkę gotujemy na małym ogniu. Doprawiamy solą i pieprzem (ja użyłem zarówno czarnego jak i białego). Podajemy na gorąco z makaronem. Raj! Raj! Raj!

Nie byłbym sobą, gdybym nie poeksperymentował i nie dodał na koniec ugotowanych brokułów, a wcześniej, na etapie podsmażania czosnku kilku pieczarek. Efekt znakomity!

Farfalle z kurkami i kurczakiem.

Wciąż jestem w rodzinnym domu i korzystam z tutejszej kuchni oraz składników jakie mam pod ręką. Jako, że dziś zlecono mi produkcję obiadu, od razu wziąłem na celownik świeże kurki, zebrane przez domowników dzień wcześniej. Mnie też ciągnięto do lasu, jednak zbudzili mnie już swoim powrotem. Długi sen ponad wszystko. Gdy znalazłem w zamrażalniku filety z kurczaka, przypomniałem sobie o przeczytanym kiedyś przepisie na tagiatelle (w sumie to co stworzyłem jest z kilku przepisów, bo żaden do końca mi nie odpowiadał). Jednak Delikatesy Centrum w Biłgoraju są ogólnie do dupy i wymiękają przy tarchomińskim Piotrze i Pawle, tagliatelle nie znalazłem i zadowoliłem się tradycyjnymi farfalle.

Piszę to wszystko między tworzeniem czegoś słodkiego na dzisiejszy wieczór. Jestem umówiony z dwiema osobami, a to pewnie nie skończy się dziś trzeźwo. Zresztą w trakcie produkcji farfalle, ubyło mi dużo więcej wina, niż przewidywał to przepis ;-) Czekajcie jutro na wieści, już ze stolicy.




Farfalle z kurkami i kurczakiem

Składniki (na około 3 osoby):

• jeden podwójny filet z kurczaka
• 400 g makaronu farfalle
  
• 250 g świeżych kurek
• jedna większa cebula (najlepiej szalotka lub młoda)
• 150 ml śmietany (18 - 22 %)
• pół szklanki bulionu
• kawałeczek białej części pora
• łyżka masła
• kilkanaście gałązek pietruszki
• parmezan
• rozmaryn
• sól, pieprz, gałka muszkatołowa, chili

Kurczaka kroimy na duże kawałki, skrapiamy cytryną, dodajemy kilka gałązek rozmarynu (lub tymianku) i zostawiamy na 2-3 godziny.
Kurczaka smażymy na odrobinie oleju, gdy zacznie się rumienić, dodajemy posiekaną cebulę do zeszklenia. Po 2-3 minutach dodajemy pora. Czekamy znowu chwilkę i dodajemy kurki oraz łyżkę masła. Po kilku minutach dodajemy bulion i dusimy całość około 10 minut. Międzyczasie przygotowujemy makaron według przepisu na opakowaniu. Do podduszonego dania, dodajemy powoli śmietanę i całość dusimy jeszcze mniej więcej 5 minut. Pod sam koniec dodajemy pietruszkę i pozostałe przyprawy (rozmaryn i gałkę według własnych upodobań). Chili możemy dodać trochę wcześniej. Sos mieszamy z ugotowanym makaronem i posypujemy parmezanem. Smacznego!

TIP: Jeśli mamy pod ręką białe wytrawne wino, to polecam dodać 150 ml po dodaniu kurek. Nada potrawie szlachetniejszego smaku.


Dobra, to by było na tyle. Ja wracam do kuchni.