Janssons frestelse czyli pokusa Janssona

Szwedzka ludowa kuchnia nie należy do najbardziej wyszukanych. W całości oparta na lokalnych składnikach, takich jak ryby, owoce morza, ziemniaki, cebula czy też niezbyt wytworne wędliny. Jednakże co złego w prostocie? 

Poniższą potrawę próbowałem w Szwecji wielokrotnie, najlepsza serwowana od razu po upieczeniu na ciepło lub odgrzana następnego dnia.

Większość składników kosztuje grosze, a anchois możemy kupić polskie ('helskie') dostępne np. w L.Eclercu lub Piotrze i Pawle.

Pokusa Janssona

• 2 duże cebule pokrojone w piórka
• 2 łyżki oleju roślinnego  (można użyć tego pozostałego z anchois)
• 1 puszka (100-125 g) anchois
• 4 dużę ziemniaki 
• 200 ml kwaśniej śmietany 18 %
• 200 ml tłustej kremówki
• 100 g pokruszonych sucharków lub bułki tartej
• pieprz grubo mielony

Piekarnik rozgrzewamy do 200 st. (180 st. termoobieg). Blaszaną formę lub naczynie żaroodporne natłuszczamy oliwą z anchois. Posiekaną cebulę szklimy kilka minut na wolnym ogniu. Ziemniaki kroimy na plasterki około 0,5 cm. Anchois drobno siekamy.

Układamy następujące warstwy:

1. 1/3 ziemniaków
2. sól
3. 1/4 cebuli
4. 1/2 anchois
5. pieprz
6. 1/3 ziemniaków
7. 1/2 anchois
8. 1/4 cebuli
9. pieprz
10. 1/3 ziemniaków
11. 1/2 cebuli z dodatkiem śmietany i przypraw (wymieszać wcześniej na patelni i doprowadzić do lekkiego bulgotania).
12. bułka tarta.

Pieczemy około 50 minut, uważając aby się nie spaliła.

Chokladbollar

W końcu po Świętach! Nie ukrywam, że nie jest to mój ulubiony czas w roku i przy życiu trzyma mnie jedynie opcja dobrej kilkudniowej wszamki. 

Za pasem karnawał, więc mój dzisiejszy przepis na pewno wkrótce się przyda. Jak nie przy specjalnej okazji, to przy nagłym, niespodziewanym ataku czekoladowego łaknienia.

W Szwecji znajdziecie je w każdym supermarkecie pod nazwą Chokladbollar lub Kokosbollar. W Polsce zrobicie je własnoręcznie w 15 minut.

Chokladbollar
(porcja na 20-25 kulek)

Składniki:

• 250 g płatków owsianych
• 200 g masła (temp. pokojowa)
• 200 ml cukru 
• 4 łyżki gorzkiego kakao
• 2 łyżki mocnej zimnej kawy
• 2 łyżki rumu lub amaretto (lub dodatkowa porcja kawy)
• szklanka wiórek koksowych do obtoczenia

Wszystkie składniki prócz wiórek, kawy i alkoholu mieszamy razem. Wyrabiamy jednolitą masę, dodając po trochu płyny. Kulki mają się swobodnie formować i lekko lepić. Na koniec obtaczamy je w wiórkach kokosowych i chłodzimy w lodówce.

Sernik nowojorski

Serniki piekę zazwyczaj tylko podczas Świąt Bożego Narodzenia. Na co dzień trudno znaleźć apetyt na tak sycący deser, nawet mnie. Co innego, gdy jestem w domu rodzinnym, a atmosfera jedzenia trwa przez kilka dni. W takich warunkach nie ma szans, aby się cokolwiek zmarnowało. 

W tym roku wybrałem sernik nowojorski. Podobno można zjeść taki w samym Nowym Jorku i nie jest to kolejny polski przepis z zagranicznym przymiotnikiem w tytule. W internecie jest tyle wersji, ile gwiazd kulinarnych. Ciasta różnią się szczegółami, ale nigdy Ni gella, Jamie Olivier czy Kwestia Smaku nie zapominają o spodzie z herbatników i tłustym, ciężkim serze.

Sernik nowojorski 
(przepis na okrągłą formę o średnicy ~ 26 cm)

Spód:

• 300 g herbatników 
• 200 g niesolonego masła

Masa serowa:

• 1,2 kg tłustego sera twarogowego
• 6 jajek
• 4 żółtka
• 250 g cukru
• laska wanilii 
• sok z połowy cytryny

Polewa:

• 500 g kwaśnej kremowej śmietany 18 %
• 50 g cukry pudru

Herbatniki kruszymy jak najdrobniej (ja użyłem tłuczka do ziemniaków, jeśli ktoś jest zmechanizowany, niech skorzysta z melaksera). Międzyczasie roztapiamy masło. Tortownicę wykładamy folią aluminiową lub pergaminem i na spodzie ugniatamy herbatniki połączone z płynnym masłem. Wstawiamy do lodówki na 10 minut. 

Rozgrzewamy piekarnik do 180 st. Na dolnym poziomie umieszczamy blaszkę z ciepłą wodą, aby uniknąć wysuszenia ciasta w trakcie pieczenia. Kilkakrotnie zmielony twaróg (lub gotowy z wiaderka) mieszamy z jajkami, żółtkami, cukrem, wnętrzem z laski wanilii i sokiem z cytryny. Miksujemy kilka minut, aby masa była jednolita. Następnie wylewamy wszystko na nasz spód z herbatników i pieczemy 15 minut w 180 stopniach na środkowym poziomie, po czym zmniejszamy temperaturę do 120 stopni i pieczemy jeszcze 90 minut. Wyłączamy piekarnik i pozostawiamy w nim ciasto jeszcze 10 minut, następnie uchylamy drzwiczki i czekamy 15 minut, aż odrobinę przestygnie. Wyciągamy sernik i ubijamy lekko śmietanę z cukrem pudrem. Międzyczasie nagrzewamy piekarnik ponownie do 180 stopni.  Gdy będzie gotowy, polewę rozprowadzamy równomiernie po serniki i zapiekamy 10 minut. Po tym czasie studzimy ciasto poza piekarnikiem, do czasu gdy będzie na tyle chłodne, aby włożyć go do lodówki. Zostawiamy w niej sernik na minimum 10 h. 

Aioli Cantine Bar Cafe Deli, Świętokrzyska 18, Warszawa

Po pozytywnych opisach polskiej kulinarnej blogosfery, nie mogłem doczekać się, kiedy wrócę do Polski i wstąpię do nowego lokalu na Świętokrzyskiej. Już po wejściu można zauważyć, że Aioli wciąż cieszy się przywilejami nowości, mimo środku tygodnia sala była wypełniona niemal w 100 %. 

Szybka i miła obsługa od razu wskazała wolny stolik i po kilku minutach przyjęła zamówienie. Spodziewaliśmy się, że bagietkę w towarzystwie musztardowego aioli dostaniemy już po kilku minutach, niestety trzeba było chwilę odczekać, a co za tym idzie, niemal wszystkie pozycje nadeszły jednocześnie.

Kanapka, która była moim pierwszym wyborem, niestety okazała się niedostępna, przez co zdecydowałem się na sandwicha z dodatkiem dorsza. Ryba znakomita, a porcja spokojnie zaspokaja wieczorny głód.

Maciek wybrał firmowego burgera, który był bardzo poprawny, ale w sumie w niczym nie zaskoczył. I tutaj, gabaryty dania nie pozwoliły na myślenie o dodatkowych przekąskach tego dnia, zwłaszcza że większość dań na Świętokrzyskiej podawana jest z kubeczkiem frytek (może odrobinę zbyt mało chrupiących) i roszponką z dodatkiem pęczaku i melonowego dressingu. 

Od niedawna bar posiada koncesję na alkohol, więc nie ma problemu z lampką wina (od 8 zł) lub koktajlam czy piwem.

Wkrótce wrócę tam, aby sprawdzić co Aioli ma do zaoferowania na początek dnia.

Papryka faszerowana kaszą gryczaną i suszonymi pomidorami

Przepisów na faszerowane papryki, cukinie, bakłażany etc. jest już w internecie tysiące. Nie ma co się dziwić - trudno takie potrawy spieprzyć.

Na początku miałem w głowie przepis na faszerowane cukinie z dodatkiem kurek. Podpatrzony na fenomenalnym white-plate, jednak w lidlu okazało się, że papryka i suszone pomidory mają taką cenę, że grzechem byłoby nie skorzystać. Tym sposobem z oryginalnego przepisu została jedynie idea faszerowania, kasza gryczana i towarzystwo sosu pomidorowego.

Papryka faszerowana kaszą gryczaną i suszonymi pomidorami

Składniki (6 porcji):

• 6 dużych papryk (około  2 kg)
• 300 g kaszy gryczanej
• 500 g suszonych pomidorów
• 250 g tłustego twarogu
• 100 g sera typu feta do posypania
• 1 średnia cebula
• 3 ząbki czosnku
• łyżka pieprzu
• łyżeczka soli
• 150 ml oliwy z oliwek (lub oleju z pomidorów)
• mały pęczek tymianku

Sos:

• 5 średnich pomidorów
• łyżka siekanego tymianku
• szczypta soli i pieprzu

Paprykę myjemy, przekrajamy na górze usuwając gniazda nasienne. Na odrobinie oliwy szklimy cebulę.  Kaszę gotujemy odrobinę krócej niż zaleca przepis na opakowaniu. Suszone pomidory siekamy. Twarów rozdrabniamy. Gdy mamy już wszystkie składniki, mieszamy je razem i doprawiamy pieprzem, solą, czosnkiem i posiekanym tymiankiem. Dodajemy około 100 ml oliwy. Faszerujemy warzywa smarując je na górze pozostałą ilością oliwy.

Na spodzie naczynia żaroodpornego układamy posiekane, obrane ze skórki pomidory, doprawione tymiankiem i przyprawami. Dodajemy 100 ml. wody. Na to ustawiamy naszą paprykę.

Pieczemy w nagrzanym do 180 st. piekarniku do czasu, gdy warzywa staną się miękkie. Od czasu do czasu polewamy pomidorami ze spodu naczynia.

Podajmy polane pomidorami, posypane serem typu feta i doprawione świeżym tymiankiem.

Delicafe, Al. Jerozolimskie 123a, Warszawa

Do Millenium Plaza zaciągnęła mnie przyjaciółka Kasia na popołudniową kawę. Żałuję, że byłem już po obfitym obiedzie, bo to co zastaliśmy u młodszej siostry Tel-Avivu z Poznańskiej skłaniało do nieskrępowanego obżarstwa.

Podążając na miejsce byłem trochę sceptyczny, jeśli chodzi o lokalizację. Zdecydowanie wolę ciasne ulice Śródmieścia, a jeszcze lepiej Pragi. Przeszklony biurowiec nie budzi dużej sympatii, jednak po wejściu do Delicafe można poczuć się jak w całkiem innym świecie. Eleganckie, choć bardzo przytulne wnętrze sprzyja wypiciu nie jednej kawy.

Skusiłem się na parzoną w tygielku kawę z dodatkiem czarnego pieprzu. Na pewno spróbuję tego dodatku w domu. Do posmakowania zamówiliśmy tamtejszy humus, baba ganoush czyli pastę z bakłażanów, dolmę (liście winogron faszerowane ryżem) oraz miniaturowe bakłażany z orzechami. To wszystko w towarzystwie falafela i pity. Dolma to mój zdecydowany faworyt.

Dla bardziej głodnych Delicafe oferuje bufet 'jesz-ile-chcesz' w porze lanczowej za 26,99 zł. Mam nadzieję, że uda mi się kiedyś o niego zahaczyć.

A to wszystko bez dodatku mięsa. Nie sądziłem, że kiedykolwiek to powiem, ale tym razem mnie to w 100% przekonuje!

http://www.facebook.com/delicafepoland

Jajka shakshuka