Panna Cotta

W ostatnich dniach gotowałem sporo (m.in. zupa bakłażanowa, szpinakowa pizza z szynką parmeńską, pasta z bakłażana, parówki zapiekane w pomidorach ... ), jednak nie wiem ile z tych przepisów pojawi się tutaj, bo większość przysmaków robiona była na imprezach, a wtedy nie mam głowy do robienia zdjęć i w większości są do dupy. Zobaczymy, może coś wybiorę.

Dalej nie mogę oderwać się od włoskiej kuchni, cały czas chodzą mi po głowie tamtejsze przysmaki. Czas na deser. Wyjątkowo prosty, idealnie nadający się do eksperymentowania z dodatkami. Jedyny minus to długi czas oczekiwania, więc minimum 6 h wcześniej musimy przewidzieć czy najdzie nas na coś słodkiego ;-)



Panna Cotta

Składniki:

• 2,5 łyżeczki żelatyny w proszku
• 1 laska wanilii lub 2 łyżeczki aromatu z wanilii
• 250 ml śmietanki kremówki (dobrej jakości, płynnej, z kartonika, UHT, 30% lub 36%)
• 250 ml pełnego mleka
• 80 g cukru
• 1 łyżka rumu (niekoniecznie)
• 1 łyżka białego wina (niekoniecznie)

Żelatynę zalewamy 2 łyżkami zimnej wody, lekko mieszamy i odstawiamy na 5 minut do nasiąknięcia. Do garnka wlewamy śmietankę i mleko, dosypujemy cukier. Podrzewamy do rozpuszczenia cukru. Dodajemy alkohol i aromat/wanilię wydrążoną z laski, chwilę przed zagotowaniem ściągamy z ognia i dodajemy żelatynę. Energicznie mieszamy jedną minutę, aż żelatyna rozpuści się całkowicie. Przelewamy do filiżanek (porcja na 6 filiżanek po ok. 125 ml). Odstawiamy do ostygnięcia. Gdy osiągnie temperaturę pokojową, wstawiamy panna cottę do lodówki na min. 6 h, a najlepiej na całą noc. Przykrywamy folią, aby nie nabrała innych zapachów. Po tym czasie przekładamy na talerz (możemy pomóc sobie nożem lub zanurzeniem filiżanek na chwilę w gorącej wodzie). Podajemy jak lubimy. Ja uwielbiam z sosem czekoladowym. Polecam również konfitury, sos z trawy cytrynowej itd. itd. Tyle pomysłów ile smaków.

Wzorowałem się na wersji z kwestiasmaku.com

Klasyczny omlet francuski

Zapewne każdy z nas ma swoje sprawdzone metody na omlet. Mnie zawsze kojarzył się on z czymś słodkim, przyrządzanym z dodatkiem mąki, mleka, czasami śmietanki. Ostatnio rozsmakowałem się zaś w omletach na słono, zwłaszcza jak pracowałem w hotelu ;-) Ten sposób
przyrządzenia jajek nie jest tak ciężko strawny jak omlety na mące. Jednak idealnie nadaje się na obfite śniadanie.




Klasyczny omlet francuski
Składniki:

• 3 jajka
• dwie łyżki wody
• łyżka masła
• szczypta soli i pieprzu
• (ewentualnie dodatki)

Jajka dokładnie rozbijamy trzepaczką. Doprawiamy solą i pieprzem. Nagrzewamy patelnię, rozpuszczamy masło i wylewamy naszą masę. Smażymy na dużym ogniu! Po chwili, gdy brzegi zaczną się ścinać, podważamy je i wlewamy pod nie jajka ze środka patelni. Teraz możemy dodać na wierzch przysmażone wcześniej dodatki (ja dodałem paprykę, pieczarki oraz szynkę parmeńską, co tam mamy w lodówce i na co mamy ochotę). Dodatkowo wrzuciłem dwa plastry sera topionego w plasterkach. Gdy omlet się zetnie, sprawnym ruchem patelni zamykamy go w półokrąg, aby wyglądał jak mój na zdjęciu. Możemy również wykorzystać sposób Julii Child, wtedy dodatki dodajemy po prostu do masy.


Wy jedzcie, a ja się zbieram, bo nigdy nie wyjdę z domu. Apatyt był niestety silniejszy, niż pociąg do dr Gardockiego i jego wykładu z MPH...

Julia Child making omelette

Ciasteczka amerykańskie

Dzisiejszy przepis podesłała mi kilka dni temu Suza. Od razu wziąłem się do roboty, zwłaszcza, że do tego przepisu większość składników na ogół mamy w domu. Fajny i szybki sposób na coś słodkiego.

Ciasteczka amerykańskie

Składniki:

• 1,5 szkl. mąki
• 2 małe jajka
• 0,5 szkl. brązowego cukru (jak biały to 2/3 szklanki)
  
• 1 opakowanie cukru waniliowego
• 1 buteleczkę aromatu waniliowego
• pół łyżeczki soli
• 1 łyżeczkę sody oczyszczonej
• 1/3 kostki rozpuszczonego masła
• drobno posiekana gorzka czekolada

Suche składniki mieszamy ze sobą. Dodajemy jajka i rozpuszczone, ostygnięte masło. Wyrabiamy ciasto, dodając pod koniec pokruszoną czekoladę. Nakładamy niewielkie porcje na suchą, nienatłuszczaną blachę. Uwaga- rosną spore. Pieczemy 8-10 min w temp. 180 st. Po upieczeniu wydają się surowe, jednak po kilku minutach nabierają właściwej konsystencji. Przechowujemy w szczelnym pojemniku, gdyż szybko twardnieją. Przyjemnego chrupania!


Na podstawie: www.spec.pl/kulinaria/

Bruschetta ze świeżymi pomidorami, bazylią i czosnkiem

Kolejny włoski smakołyk. Serwowany ostatnio podczas imprezy z Farfalle Alfredo, bardzo dobry na późną przekąskę, gdy większość gości jest już nieźle podpitych ;-)



Bruschetta

Składniki:

• 4 średnie dojrzałe pomidory
• 4 ząbki czosnku
• 1 i 1/2 długiej bagietki (można zastąpić ciabattami)
• 3-4 łyżki oliwy z oliwek
• kilka liści świeżej bazylii

Pomidory parzymy wodą, obieramy ze skórki i siekamy na drobne kawałki. Dodajemy również posiekane trzy ząbki czosnku, dokładnie porwaną bazylię oraz oliwę. Doprawiamy do smaku i wstawiamy do lodówki. Bagietki kroimy tak jak na zdjęciu, delikatnie nacieramy ząbkiem czosnku, skrapiamy oliwą i wstawiamy do piekarnika, aby je lekko zarumienić. Wyciągamy, nakładamy na jeszcze ciepłe bagietki pomidory i podajemy od razu, bo po dłuższym czasie niesmacznie nasiąkną.

Proste i opór dobre !

P.S. Możemy pobawić się i dodać przed pieczeniem kawałki mozzarelli. Ja jednak wolę podstawową wersję.

Calzone

Bardzo długo zastanawiałem się co teraz wykombinować. Po głowie dalej chodziły mi makarony, jednak to staje się powoli nudne. Nie opuściłem jednak do końca Półwyspu Apenińskiego, przeniosłem się z Rzymu w okolice Apulii, skąd według wiki pochodzi tradycyjna wersja calzone. Calzone dostępne jest już w każdej porządniejszej pizzerii, więc nie ma co się rozwodzić nad samą definicją. W googlach znalazłem mnóstwo całkiem różnych przepisów na ciasto, jednak ja chciałem oprzeć się na jak najbardziej tradycyjnej recepturze. Wyczytałem, że do calzone powinno być używane podstawowe ciasto do pizzy, super, to mam nieźle obcykane, więc oparłem się na własnej, doprowadzonej do perfekcji miksturze. Do rzeczy:

Calzone (wersja na 6 dużych porcji)

Ciasto (tak, tak - to jest TEN przepis na ciasto do pizzy o który dopomina się większość znajomych):

• około 700 g mąki pszennej
• dwie szklanki ciepłej wody
• 15 g świeżych drożdży
• dwie łyżki oliwy z oliwek
• trzy ząbki czosnku
• 1/3 łyżeczki soli
• szczypta cukru
• bazylia, oregano

Sos:

• 100 g koncentratu pomidorowego
• pół puszki pomidorów pelati krojonych
• szczypta soli i pieprzu
• bazylia, oregano
• ostra papryka według uznania
• dwa ząbki czosnku

Farsz:

• 100 g salami (albo innego mięska, wtedy więcej)
• 250 g mozzarelli
• 150 g miękkiego sera żółtego
• dwie czerwone papryki
• czarne i zielone oliwki
• jedna duża cebula
• 200 g pieczarek
• dwa ząbki czosnku
• bazylia i oregano (najlepiej świeże)

Zaczynamy od zrobienia ciasta. Do dużej miski wlewamy wodę, drożdże, łyżeczkę mąki, sól, cukier, zioła, oliwę z oliwek. Mieszamy do rozpuszczenia drożdży i odstawiamy nakryte ściereczkę w ciepłe miejsce na 15 min. Po tym czasie dodajemy posiekany czosnek i sukcesywnie resztę mąki; wyrabiamy ręką ciasto, do czasu, gdy zacznie swobodnie odchodzić od ręki. Uformowane w dużą kulę wstawiamy do lodówki na 30 min (może być dłużej). W tym czasie powinno podwoić swoją objętość. Międzyczasie wrzucamy na patelnię lub woka pokrojoną w kostkę paprykę, posiekaną w piórka cebulę oraz posiekany czosnek i podsmażamy delikatnie na oleju. Wyciągamy z lodówki ciasto, dzielimy na 6 porcji, a następnie formujemy z każdej okrągłe placki jak na pizze. Smarujemy naszym sosem. Na środek każdego nakładamy farsz (przysmażone warzywka+ mięso + pieczarki + ser + zioła). Składamy placki na pół i zaklejamy dokładnie w wielkie pierogi. Kładziemy na posmarowanej oliwą z oliwek blaszce, minimalnie również smarujemy nasze calzone. Wkładamy do nagrzanego na maksa piekarnika (250 st i więcej). Ja piekę z wykorzystaniem termoobiegu i dwóch grzałek, kładąc blaszkę pośrodku. Wyciągamy, gdy ciasto się zarumieni. Podajemy z oliwą z oliwek, a Ci co mają w dupie tradycję mogą dodać ketchup, sos czosnkowy i co tam sobie wymyślą.

w fotkach i jedzeniu :-) pomagała Suza

Farfalle Alfredo

Dziś czas na moją absolutną rewelację, którą objadałem się dobre kilka dni. Mianowicie mowa o sosie Alfredo, jednym z najpopularniejszych sosów do makaronu, a zarazem jednym z najprostszych.

Sam sos został prawdopodobnie wymyślony w Rzymie, na początku XX wieku, czyli całkiem niedawno, przez włoskiego restauratora Alfredo di Lelio. W oryginale podawany z makaronem fettuccine (wąska wstążka), jednak przeze mnie zrobiony, z dostępnym pod ręką farfalle.

Przepisów, różniących się proporcją składników czy też samymi dodatkami jest dostępnych mnóstwo. Ja opierałem się w głównej mierze na tym ze strony Akademii Kulinarnej.

Sos Alfredo, wersja podstawowa:

• 250 ml bulionu (warzywnego lub drobiowego)
• 150 ml śmietany 34 %
• ząbek czosnku
• 10 g masła (lub oleju )
• 30 g utartego parmezanu
• sól
• pieprz

Posiekany czosnek szklimy na maśle, uważamy, aby nie przypalić! Po chwili dodajemy gorący bulion (ja robiłem dosyć mocny), a następnie śmietanę. Gotujemy dwie, trzy minuty. Następnie dosypujemy parmezan (najwspanialszy jest Parmegiano Reggiano, jednak rodzaj dostosowujemy do zasobności portfela ;-) ). Mieszamy i chwilkę gotujemy na małym ogniu. Doprawiamy solą i pieprzem (ja użyłem zarówno czarnego jak i białego). Podajemy na gorąco z makaronem. Raj! Raj! Raj!

Nie byłbym sobą, gdybym nie poeksperymentował i nie dodał na koniec ugotowanych brokułów, a wcześniej, na etapie podsmażania czosnku kilku pieczarek. Efekt znakomity!

Kokosowe muffiny z nutą limonki.

Dobra, czas w końcu coś wrzucić, bo nazbierało się nowych zdjęć, przybyło trochę brzucha, a tutaj dalej posucha. Lecimy od czegoś słodkiego.


Kokosowe muffiny z nutą limonki (6-8 sztuk)

• 150 g mąki
• 70 g cukru
• pół łyżeczki proszku do pieczenia
• 1/4
  łyżeczki sody oczyszczonej
• szczypta soli
• 8 łyżek wiórków kokosowych (56 g)
• 2 jajka
• 120 g stopionego masła
• 50 ml soku z limonki lub cytryny
  
• skórka otarta z 2 cytryn/limonek

Tworzenie muffin jest dziecinie proste, robienie 'na odpierdol' jest wręcz wskazane, inaczej wyjdą gumowate o wartościach jedynie dekoracyjnych.

Mieszamy wszystkie suche składniki (mąka, proszek, soda, cukier wiórki, sól). Rozpuszczamy masło, studzimy, mieszamy z jajkiem, sokiem z limonki oraz otartą skórką. Dodajemy do suchej mikstury i łączymy łyżką (nie za dokładnie! małe grudki są wręcz wskazane). Ciasto ładujemy w papierowe foremki i metalową formę lub od razu w metalowe, pojedyncze foremki (nasmarowane wcześniej tłuszczem). Pieczemy 20-25 min, sprawdzając czy nie są zakalcowate wykałaczką. Jako polewę możemy użyć gotowe mieszanki lub rozpuścić na parze czekoladę. JEDZCIE I TYJCIE !

P.S. Wrzucam tylko jeden przepis (na zdjęciu to te dekorowane białą polewą i kokosową czekoladą Schogeten). Pozostałe jakie zrobiłem to czekoladowe, tradycyjne i czekoladowo-bananowe. Co przepis to nowe doznania.