Kolejny włoski smakołyk. Serwowany ostatnio podczas imprezy z Farfalle Alfredo, bardzo dobry na późną przekąskę, gdy większość gości jest już nieźle podpitych ;-)
Bruschetta
Składniki: - 4 średnie dojrzałe pomidory
- 4 ząbki czosnku
- 1 i 1/2 długiej bagietki (można zastąpić ciabattami)
- 3-4 łyżki oliwy z oliwek
- kilka liści świeżej bazylii
Pomidory parzymy wodą, obieramy ze skórki i siekamy na drobne kawałki. Dodajemy również posiekane trzy ząbki czosnku, dokładnie porwaną bazylię oraz oliwę. Doprawiamy do smaku i wstawiamy do lodówki. Bagietki kroimy tak jak na zdjęciu, delikatnie nacieramy ząbkiem czosnku, skrapiamy oliwą i wstawiamy do piekarnika, aby je lekko zarumienić. Wyciągamy, nakładamy na jeszcze ciepłe bagietki pomidory i podajemy od razu, bo po dłuższym czasie niesmacznie nasiąkną.
Proste i opór dobre !
P.S. Możemy pobawić się i dodać przed pieczeniem kawałki mozzarelli. Ja jednak wolę podstawową wersję.
Bardzo długo zastanawiałem się co teraz wykombinować. Po głowie dalej chodziły mi makarony, jednak to staje się powoli nudne. Nie opuściłem jednak do końca Półwyspu Apenińskiego, przeniosłem się z Rzymu w okolice Apulii, skąd według wiki pochodzi tradycyjna wersja calzone. Calzone dostępne jest już w każdej porządniejszej pizzerii, więc nie ma co się rozwodzić nad samą definicją. W googlach znalazłem mnóstwo całkiem różnych przepisów na ciasto, jednak ja chciałem oprzeć się na jak najbardziej tradycyjnej recepturze. Wyczytałem, że do calzone powinno być używane podstawowe ciasto do pizzy, super, to mam nieźle obcykane, więc oparłem się na własnej, doprowadzonej do perfekcji miksturze. Do rzeczy:
Calzone (wersja na 6 dużych porcji) 
Ciasto (tak, tak - to jest TEN przepis na ciasto do pizzy o który dopomina się większość znajomych):
- około 700 g mąki pszennej
- dwie szklanki ciepłej wody
- 15 g świeżych drożdży
- dwie łyżki oliwy z oliwek
- trzy ząbki czosnku
- 1/3 łyżeczki soli
- szczypta cukru
- bazylia, oregano
Sos:
- 100 g koncentratu pomidorowego
- pół puszki pomidorów pelati krojonych
- szczypta soli i pieprzu
- bazylia, oregano
- ostra papryka według uznania
- dwa ząbki czosnku
Farsz:
- 100 g salami (albo innego mięska, wtedy więcej)
- 250 g mozzarelli
- 150 g miękkiego sera żółtego
- dwie czerwone papryki
- czarne i zielone oliwki
- jedna duża cebula
- 200 g pieczarek
- dwa ząbki czosnku
- bazylia i oregano (najlepiej świeże)
Zaczynamy od zrobienia ciasta. Do dużej miski wlewamy wodę, drożdże, łyżeczkę mąki, sól, cukier, zioła, oliwę z oliwek. Mieszamy do rozpuszczenia drożdży i odstawiamy nakryte ściereczkę w ciepłe miejsce na 15 min. Po tym czasie dodajemy posiekany czosnek i sukcesywnie resztę mąki; wyrabiamy ręką ciasto, do czasu, gdy zacznie swobodnie odchodzić od ręki. Uformowane w dużą kulę wstawiamy do lodówki na 30 min (może być dłużej). W tym czasie powinno podwoić swoją objętość. Międzyczasie wrzucamy na patelnię lub woka pokrojoną w kostkę paprykę, posiekaną w piórka cebulę oraz posiekany czosnek i podsmażamy delikatnie na oleju. Wyciągamy z lodówki ciasto, dzielimy na 6 porcji, a następnie formujemy z każdej okrągłe placki jak na pizze. Smarujemy naszym sosem. Na środek każdego nakładamy farsz (przysmażone warzywka+ mięso + pieczarki + ser + zioła). Składamy placki na pół i zaklejamy dokładnie w wielkie pierogi. Kładziemy na posmarowanej oliwą z oliwek blaszce, minimalnie również smarujemy nasze calzone. Wkładamy do nagrzanego na maksa piekarnika (250 st i więcej). Ja piekę z wykorzystaniem termoobiegu i dwóch grzałek, kładąc blaszkę pośrodku. Wyciągamy, gdy ciasto się zarumieni. Podajemy z oliwą z oliwek, a Ci co mają w dupie tradycję mogą dodać ketchup, sos czosnkowy i co tam sobie wymyślą.
w fotkach i jedzeniu :-) pomagała Suza
Dziś czas na moją absolutną rewelację, którą objadałem się dobre kilka dni. Mianowicie mowa o sosie Alfredo, jednym z najpopularniejszych sosów do makaronu, a zarazem jednym z najprostszych.
Sam sos został prawdopodobnie wymyślony w Rzymie, na początku XX wieku, czyli całkiem niedawno, przez włoskiego restauratora Alfredo di Lelio. W oryginale podawany z makaronem fettuccine (wąska wstążka), jednak przeze mnie zrobiony, z dostępnym pod ręką farfalle.
Przepisów, różniących się proporcją składników czy też samymi dodatkami jest dostępnych mnóstwo. Ja opierałem się w głównej mierze na tym ze strony Akademii Kulinarnej.
Sos Alfredo, wersja podstawowa:
- 250 ml bulionu (warzywnego lub drobiowego)
- 150 ml śmietany 34 %
- ząbek czosnku
- 10 g masła (lub oleju )
- 30 g utartego parmezanu
- sól
- pieprz
Posiekany czosnek szklimy na maśle, uważamy, aby nie przypalić! Po chwili dodajemy gorący bulion (ja robiłem dosyć mocny), a następnie śmietanę. Gotujemy dwie, trzy minuty. Następnie dosypujemy parmezan (najwspanialszy jest Parmegiano Reggiano, jednak rodzaj dostosowujemy do zasobności portfela ;-) ). Mieszamy i chwilkę gotujemy na małym ogniu. Doprawiamy solą i pieprzem (ja użyłem zarówno czarnego jak i białego). Podajemy na gorąco z makaronem. Raj! Raj! Raj!
Nie byłbym sobą, gdybym nie poeksperymentował i nie dodał na koniec ugotowanych brokułów, a wcześniej, na etapie podsmażania czosnku kilku pieczarek. Efekt znakomity!
Dobra, czas w końcu coś wrzucić, bo nazbierało się nowych zdjęć, przybyło trochę brzucha, a tutaj dalej posucha. Lecimy od czegoś słodkiego.
Kokosowe muffiny z nutą limonki (6-8 sztuk) - 150 g mąki
- 70 g cukru
- pół łyżeczki proszku do pieczenia
- 1/4 łyżeczki sody oczyszczonej
- szczypta soli
- 8 łyżek wiórków kokosowych (56 g)
- 2 jajka
- 120 g stopionego masła
- 50 ml soku z limonki lub cytryny
- skórka otarta z 2 cytryn/limonek
Tworzenie muffin jest dziecinie proste, robienie 'na odpierdol' jest wręcz wskazane, inaczej wyjdą gumowate o wartościach jedynie dekoracyjnych.
Mieszamy wszystkie suche składniki (mąka, proszek, soda, cukier wiórki, sól). Rozpuszczamy masło, studzimy, mieszamy z jajkiem, sokiem z limonki oraz otartą skórką. Dodajemy do suchej mikstury i łączymy łyżką (nie za dokładnie! małe grudki są wręcz wskazane). Ciasto ładujemy w papierowe foremki i metalową formę lub od razu w metalowe, pojedyncze foremki (nasmarowane wcześniej tłuszczem). Pieczemy 20-25 min, sprawdzając czy nie są zakalcowate wykałaczką. Jako polewę możemy użyć gotowe mieszanki lub rozpuścić na parze czekoladę. JEDZCIE I TYJCIE !
P.S. Wrzucam tylko jeden przepis (na zdjęciu to te dekorowane białą polewą i kokosową czekoladą Schogeten). Pozostałe jakie zrobiłem to czekoladowe, tradycyjne i czekoladowo-bananowe. Co przepis to nowe doznania.
Wybaczcie tę przerwę. Niemal nie jadłem w tym czasie w domu, posilając się na okrągło hotelowym żarciem w pracy. Wypad do Szwecji nie przyniósł też żadnych nowych wrażeń kulinarnych, a szkoda. Może innym razem.
Czas na pierwszy przepis wymyślony niemal w 100 % przeze mnie.
Postanowiłem trochę poeksprymentować ze słodkimi nutami i wyszło mi coś, na moje oko dosyć egzotycznego.
Imbirowo-cynamonowy kurczak z cukinią i chili.
Składniki (porcja dla około 4 osób):
- 400 g piersi z kurczaka
- 1 kg cukinii (ja użyłem białej, zielonej i żółtej)
- 1 duża słodka cebula
- kilka płatków marynowanego imbiru (pewnie nadał by się również świeży)
- marynowane kiełki fasoli mung
- marynowane pędy bambusa
- sos sojowy
- ocet balsamiczny
- syrop klonowy
- cynamon
- curry
- pieprz
- dwa, trzy goździki
- sól
- 3 woreczki ryżu, najlepiej jaśminowego
Szklimy cebulę na patelni lub w woku, po chwili dodajemy pokrojonego w grubą kostkę kurczaka. Ja miałem trochę więcej czasu i pozostawiłem go na pół dnia w kilku kroplach oliwy i curry. Podsmażamy. Cukinię siekamy na drobne paseczki i wsypujemy do kurczaka. Dusimy wszystko razem. Międzyczasie solimy oraz dodajemy goździki. Gdy cukinia będzie niemal gotowa (tj. nie bardzo twarda) dodajemy resztę składników według uznania. Dusimy kilka minut.
Ryż jaśminowy gotujemy według przepisu z opakowania dodając do gotowania oprócz soli pół łyżeczki curry.
Smacznego!
Połowę ostatniego weekendu spędziłem tutaj objadając się do granic możliwości i zdrowego rozsądku. Był pieczony prosiak, bardzo dobre flaki i reszta standardowych weselnych dań, o których nie ma sensu się rozpisywać. Warto jednak wspomnieć o takich cudach:
Apetycznie to na pewno nie wygląda i nie napiszę już co przypomina, aczkolwiek wyglądało zabawnie na stole.Do dzisiejszej notki zainspirowało mnie zupełnie inne danie, które miałem możliwość kosztować po bardzo długim czasie. Mianowicie chodzi o befsztyk tatarski, szerzej znany tatarem. Wiem, że jedzenie tego typu rzeczy na takich masówkach nie jest zbyt mądre, jednak nie mogłem się oprzeć i zakończyłem degustację bodajże na trzeciej lub czwartej porcji.Czas na mnie:
Befsztyk tatarski 
Składniki (mała porcja dla 2 osób):- 250 g polędwicy lub ligawy wołowej
- dwa żółtka
- jedna duża cebula (najlepiej cukrowa / młoda)
- dwa kiszone ogórki
- oliwa
- musztarda
- sól, pieprz
Siekamy bardzo drobno mocno schłodzone mięso, ja użyłem ligawy, bo nie było polędwicy. Uwaga, przypomnę, że mięso ma być z pewnego źródła i bez wątpliwości co do jego świeżości. Podobno tradycyjny tatar nie powinien być mielony, jednak mielenie jest bardzo sporym ułatwieniem i jakbym miał maszynkę to zapewne bym z niej skorzystał. Układamy porcję z przygotowanego mięsa, doprawionego solą i pieprzem (bardzo dobrze nadaje się ziołowy lub biały), polewamy lekko oliwą, polecam z pestek winogron. Możemy w środku zrobić dołek na żółtko lub podać je obok. Z boku kładziemy bardzo drobno posiekaną cebulkę i ogórki. Przed zjedzeniem mieszamy z tymi składnikami według uznania. Możemy doprawić musztardą. Podajemy z dobrym pieczywem.
Właśnie wróciłem na Tarchomin. Mimo tego, że mamy tutaj raczej do dupy wyposażenie jeżeli chodzi o kuchnię, czuję się dużo swobodniej, bo dziewczyny boją się zwrócić uwagę na metody mojego gotowania ;) co innego niż w domu rodzinnym, gdy nawet do robienia kanapek potrafi się ktoś przypieprzyć. Za chwilę muszę zajrzeć do naszego LILDa, gdzie trwa teraz tydzień kuchni azjatyckiej. Chyba najbardziej lubię ten z tych wszystkich tematycznych zaproponowanych przez niemiecki przemysł. Zawsze kupuję na zapas kiełki fasoli mung, pędy bambusa w zalewie oraz woreczek grzybków mun. Zastanawia mnie kto kupuje ciasteczka z wróżbammi po niemiecku o_O . Wracając do meritum bloga... upiekłem wczoraj tartę z brzoskwiniami, w sumie większość stanowiły nektarynki, ale łorewa ;) To kolejny przepis wyszperany w googlach, który wpasował się w sezon. Owoce zakupiłem po 80 gr/kg (!), wprawdzie lekko poobijane, ale doskonale nadawały się do ciasta. OK, do dzieła:
obiecuję, że ostatni raz wrzucam takie zdjęcie do dupy
Ciasto:
- dwie szklanki mąki pszennej
- 150 g masła
- 3 łyzki wody
- 3 łyżki cukru
Wierzch:
- 6 mocno dojrzałych brzoskwiń lub nektarynek
- 3/4 szklanki śmietany 24 %
- jedno całe jajko
- białko jajka
- 4 łyżki cukru
Przesiewamy mąkę, dodajemy cukier i posiekane masło. Wyrabiamy ciasto w rękach, dodajemy wodę, aby ciasto było jednolite. Mnie to zawsze zajmuje sporo czasu, więc nie zrażajmy się, gdy po kilku minutach dalej się rozpada. Odstawiamy zawinięte w folię spożywczą do lodówki na 30 minut. W tym czasie pozbawiamy owoce pestek, kroimy na około 0,5 cm plasterki. Jak mamy tyle zapału w sobie to możemy je obrać. Ja zadowalam się jedynie porządnym opłukaniem. Nagrzewamy piekarnik do 180 st. Wyciągamy ciasto, wałkujemy cienko i wykładamy na formę do pieczenia tarty obłożoną pergaminem. Na górę ciasta kładziemy kolejną warstwę pergaminu i wysypujemy coś ciężkiego, polecam groch lub fasolę, aby ciasto nie wyrosło. Zapiekamy 10 min w uprzednio nagrzanym piekarniku. Wyciągamy, usuwamy obciążenie i pergamin z góry i pieczemy kolejne 10 min. W tym czasie miksujemy na wolnych obrotach śmietanę, dwie łyżki cukru i jajko. Wyciągamy ciasto, wylewamy powstałą masę i pieczemy kolejne 10 minut. W wolnej chili ubijamy pianę z jednego białka i mieszamy z brzoskwiniami oraz jedną łyżką cukru. Nakładamy brzoskwinie na ciasto, posypujemy ostatnią łyżką cukru i pieczemy 20 minut, tym razem w temperaturze 200 st. Na zdrowie.
TIP: Tartę najlepiej podawać po całkowitym wystudzeniu. Gdy brzoskwinie z góry zaczną się rumienić (uczę się na własnych błędach, patrz: zdjęcie), przykryjmy je folią aluminiową, bardziej błyszczącą stroną do góry. Podobno najlepiej smakuje z bitą śmietaną.
