Omlet z karmelizowaną czerwoną cebulą

Jako, że jestem fanem omletów na słono i często są dla mnie śniadaniową opcją, gdy brakuje pieczywa, kombinuje z wariacjami i otwarty jestem na nowe pomysły. Co za tym idzie, jak tylko zobaczyłem przepis na coś w tym guście w książce Sophie Dahl, od razu wziąłem się do roboty.

Omlet z karmelizowaną czerwoną cebulą

Składniki:

• 1/2 czerwonej średniej cebuli
• oliwa
• 2 jajka (panom proponuję nie schodzić poniżej 3 ;)
• sól, pieprz
• łyżka startego sera (w oryginalne jest Red Leicester, ale ja dołożyłem ostrego cheddarem)

Siekamy cebulę, na małym ogniu rozgrzewamy patelnię z oliwą (1 łyżka). Szklimy, przyrumieniając boki, aby środek pozostał miękki. Całość trwa jakieś 5 minut. Ściągamy cebulę z patelni, ubijamy jajka z przyprawami, rozgrzewamy ponownie odrobinę oliwy i dodajemy jajka, smażymy 30 sekund, posypujemy serem. Kiedy ser zacznie się topić dokładamy cebulkę, ostrożnie zginamy omlet na pół i dosmażamy tak jak lubimy.

Sophie poleca dodatek musztardy. Dzień dobry !

Pizza ekspresowa

Moja stara, wypróbowana wersja ciasta na pizzę (jest tutaj) miała jedną zasadniczą wadę - musieliśmy przewidzieć ze sporym wyprzedzeniem apetyt, a w trakcie przygotowań zdążyliśmy zazwyczaj najeść się poprzez podjadanie dodatków. Ponadto przynajmniej dwukrotnie musieliśmy ustawiać minutnik, a to żeby nie przerosły drożdże, a to żeby rosnące ciasto nie pożarło nam lodówki. Przyznam też, że mnogość składników sprawiała, że czasem raczyłem Was w tajemnicy ciastem bez oliwy czy soli.

Wszystko wskazuje na to, że o tych wszystkich problemach możemy zapomnieć. A to dzięki nowej recepturze, którą podpatrzyłem u Jamiego Oliviera, w jego kultowym już programie - Nagi szef. Testowanie rozpocząłem jeszcze w ubiegłym roku i pochlebne opinie degustatorów dopuściły mnie do podzielenia się z Wami tą tajemnicą.

Pizza ekspresowa (bez czekania na wyrośnięcie ciasta)

Składniki (6 okrągłych, dużych placków):

• 1 kg mąki pszenicznej (ja używam typu 650 z LIDLa, chlebowa byłaby też okej)
• 500 ml ciepłej (nie gorącej!) wody
• 75 g świeżych drożdży (lub 21 g w proszku)
• pół łyżeczki soli
• łyżeczka cukru
• oliwa do smarowania pergaminu

Kilogram mąki wysypujemy na stolnicę  (taaa, kto ma stolnicę?) na blat, po czym robimy szeroki otwór na środku (coś a'la wulkan). Świeże drożdże rozpuszczamy w wodzie z cukrem (suche mieszamy z mąką), a następnie wlewamy do naszego krateru, uważając, aby nie doszło do zbyt wczesnej erupcji i zalania naszej kuchni. Mieszamy widelcem od wewnątrz, 'wciągając' do wody coraz większą ilość mąki. Gdy masa powoli zacznie przestawać być płynna, zaczynamy ugniatać ciasto rękami (jakieś 6-7 minut, aż stanie się sprężyste i jednolite). Wałkujemy je w gruby wałek i dzielimy na sześć porcji. Przygotowujemy sześć kwadratów z pergaminu. Wałkujemy porcję (ja rozciągam ją rękami) ciasta na posmarowanym oliwą pergaminie (grubość dwóch podstawek pod piwo). Powtarzamy czynność sześć razy, układając ciasto przełożone pergaminem jedno na drugim. Pieczemy od razu lub przechowujemy w lodówce do 2-3 dni (owinięte folią) bądź mrozimy na później. Pieczemy standardowo w maksymalnej temperaturze (250 - 400 st.) najlepiej z termoobiegiem+dola grzałka na drugim poziomie od dołu. Wyciągamy, gdy boki będą rumiane (około 6-7 minut czekania).

W następnej odsłonie zdradzę Wam jaką wersję dodatków najbardziej lubię.

Jajka w koszulkach na pieczarkach z serem / Apetyczna Panna Dahl

Mikołaj przyniósł do mnie kilka nowych książek. Szkoda, że sam musiałem za nie zapłacić. W każdym razie było na pewno warto, bo w większości wywołują wzmożoną produkcję śliny i błysk w oku. Zdecydowaną faworytką jest 'Apetyczna Panna Dahl'. Sophie Dahl, wnuczka słynnego Roalda Dahla - autora m.in. takich hitów jak 'Fantastyczny Pan Lis' czy 'Charlie i Fabryka Czekolady'. Odziedziczyła smykałkę do lekkiego pióra i dobrego smaku po dziadku. Znana też jako jedna z pierwszych modelek XL Yves Saint Laurent czy choćby żona Jamiego Culluma. Swoje działo podzieliła na pory roku zaczynając od jesieni, także mogę wziąć się za robotę chronologicznie. Całość okraszona garścią anegdot i opowieści z życia tej uroczej Brytyjki. Zresztą idealnie opisuje ją Jamie Olivier pisząc w recenzji 'Czysta rozkosz!'. Na pewno jeszcze nie raz zagości w rondlu.

Na sam początek pierwszy przepis z książki, który brylował dzisiaj na naszym tarchomińskim śniadaniu. Lekko przeze mnie zmodyfikowany przez dodanie świeżego, podduszonego szpinaku, a także zastąpienie sera koziego mozzarellą.

Jajka w koszulkach na pieczarkach z serem

Składniki (2 porcje po 2 jajka):

• cztery świeże jajka
• cztery duże pieczarki
• garść świeżego szpinaku (można pominąć)
• cztery plasterki owalnej mozzarelli (ew. sera koziego)
• łyżka oliwy
• łyżka octu (najlepiej winnego)
• sól, pieprz

Z pieczarek usuwamy korzonki, skrapiamy oliwą z oliwek, przyprawiamy solą i pieprzem. Wkładamy do rozgrzanego do 200 st. piekarnika, blaszkami do góry. Grillujemy jakieś 6-8 minut. W tym czasie podduszamy szpinak i gotujemy wodę na jajka (najlepiej w szerokim garnku, ma być około 10 cm poziomu wody), do lekko wrzącej wody dodajemy ocet i delikatnie przelewamy jajka do wody. Jeśli ktoś nie jest pewny swoich zdolności z zakresu jajek w koszulkach niech gotuje pojedynczo i nie zraża się po pierwszych niepowodzeniach. Warto również wpisać wcześniej 'poached eggs' w youtuba. Na sam koniec grillowania pieczarek, wkładamy ser w kapelusze. Gdy się rozpuści, kładziemy szpinak i na sam wierzch jajko. Dekorujemy odrobiną szpinaku. Pieczarki są bardzo sycące, dzięki czemu możemy zrezygnować z pieczywa. Miłego dnia !

Bar Warszawa, Miodowa 2, Warszawa

Do 'Warszawy' trafiliśmy na sam koniec wieczoru, po wypitych wcześniej kilku piwkach w innym miejscu. Miejsce przy Miodowej 2 jest idealnym punktem biforów i afterów. Podobnie jak 'Przekąski / Zakąski', otwarte jest całą dobę przez co mamy pewność, że w środku nocy nie pocałujemy klamki. Lokalizacja bardzo dobra, zwłaszcza dla osób które podobnie jak ja wracają do domu z przystanku obok Pl. Zamkowego.

W środku bardzo mało miejsca co pozytywnie wpływa na klimat miejsca. Mimo zaledwie kilku metrów kwadratowych nikt się nie przepycha, a spoczynek przy barze wcale nie jest czymś niemożliwym. Mamy tu też do dyspozycji drugie piętro o podobnej powierzchni, udekorowane bibelotami w stylu dawnej Warszawy. Z głośników sączy się stara polska piosenka, niejednokrotnie nawiązująca w tekstach do stolicy.

Wróćmy jednak do parteru. Za barem sympatyczna obsługa w charakterystycznych kraciastych czapkach i szelkach. Jak przystało na typowe bistro na porcję tatara i śledzików w oleju (do wyboru też w śmietanie), czekamy maksymalnie trzy minuty. Idziemy po schodkach na górę i o dziwo znajdujemy wolny stolik. Jestem pod wrażeniem tatara i przepiórczego żółtka na czubku (!), delikatne mięso podane jest z odrobiną cebulki, korniszonów i pieczarek. Nie pogardziłbym choćby jednym filecikem anchovis, ale każdemu nie sposób dogodzić. Kuba chwali swoje śledzie. Wszystko podane z trzema kromeczkami chleba, ciemnego i jasnego. Mamy pewność świeżości, bo kucharz pracuje całą dobę. Na kieliszek wódeczki już nie mam formy, więc zadowalam się dużą szklanką piwa. Na stoliku obok widzę 'pyzy jak z Różyca', dwie spore kulki, na pewno kiedyś spróbuję, bo nie wiem czy na bazarze Różyckiego można je jeszcze dostać.

Nie siedzimy długo, aby nie zapychać miejsca innym, zresztą za chwilę podjeżdża autobus. Wracając znowu przemykamy przez tłum różnorakich gości - trochę obcokrajowców, studentów.  Następny wieczór będę tam też zaczynał, nie tylko kończył :-)

Otwarte całą dobę.
Przekąski 8 zł. Napoje 4/8 zł (żadnej komerchy, dobre regionalne piwka i orenżada).
Nie można płacić kartą.

Tagliatelle z krewetkami, curry i imbirem.

Listopad mija mi wciąż pod znakiem darów morza. W marketach pojawiają się naprawdę niezłe promocje, dzięki którym można trochę poszaleć w kuchni.

Za krewetkami nigdy specjalnie nie przepadałem. Może dlatego, że jadłem do tej pory te mrożone, koktajlowe, bądź większe (np. black tiger). Jednak nic nie równa się świeżym skorupiakom, obieranym z pancerzyków na chwilę przed przygotowaniem, z takimi jest właśnie dzisiejsza propozycja.

Tagliatelle z krewetkami, curry i imbirem

Składniki (2 porcje):

• 400 g obranych krewetek
• 250 g makaronu tagliatelle
• 3 ząbki czosnku
• 2 cm kawałek imbiru
• 200 ml słodkiej śmietanki (około 30%)
• pęczek szczypiorku z cebulkami
• łyżka czerwonej pasty curry (ewentualnie pół łyżeczki suchej mieszanki)
• dwie łyżki oliwy

Tagiatelle gotujemy zgodnie z przepisem na opakowaniu. Na rozgrzaną oliwę wrzucamy posiekany czosnek, białą część cebulki oraz imbir i smażymy około minutę. Dorzucamy krewetki i curry. Smażymy 3 minuty na średnim ogniu. Dolewamy śmietankę i gotujemy kolejne 3 minuty. Na sam koniec dodajemy szczypiorek. Podajemy z ćwiartką limonki. Smacznego !

foto by Piotrek ( http://www.jemyoczami.pl/ )

Zupa 'Odkupienie'

Nie wiem skąd ta nazwa. W każdym razie dla mnie była dobrym odkupieniem i wybawieniem porannego kaca. Bardzo prosta, lekka i smaczna. Składniki możemy modyfikować, czerwona kapusta nadała koloru, z białą będzie wyglądała mniej 'barszczowo'.


Zupa Odkupienie
Składniki:

• 1 duża cebula
• 3 ząbki czosnku
• 3 łyżki oliwy
• 1/4 główki małej kapusty
• 1 duża marchew
• 1/2 pietruszki
• 250 g zielonej fasoli szparagowej
• kilka bukiecików brokuł
• 2 średnie ziemniaki
• 2 l wywaru warzywnego bądź z kurczaka
• pół łyżeczki kminku, papryka słodka, pieprz, sól

Na oliwie szklimy cebulkę, po chwili dodajemy posiekany czosnek, paprykę i kminek. Zalewamy wszystko bulionem po czym dodajemy posiekaną kapustę, pokrojoną w plastry marchewkę, ziemniaki (w kostkę) i pietruszkę. Gotujemy 20 minut. Dorzucamy fasolkę i brokuły po czym gotujemy kolejne 10 minut. Jeśli mamy mięso z rosołu możemy dodać pod sam koniec. Przed podaniem posypujemy natką pietruszki, selera bądź lubczyku.


Inspirowana przepisem z razemsmaczniej.pl .

Spaghetti aglio, olio e peperoncino

Wszyscy znamy chwile, gdy nie wiemy do końca na co mamy ochotę, lodówka świeci pustkami, a podróż do sklepu jest dla nas czymś bardzo odległym. Mam na to swoje rozwiązanie. Spaghetti aglio, olio e peperoncino czyli nic innego jak spaghetti z czosnkiem, oliwą i ostrą papryczką. Te składniki na ogół mam pod ręką. Do tego dochodzi jakiś twardy ser. W oryginale jest parmezan, jednak ja wrzucam to co jest, zazwyczaj grana padano czy jak dziś brytyjski ostry cheddar. Magia tego dania tkwi w prostocie. Nie zapominajmy też, że czosnek to naturalny antybiotyk, a ostra papryczka  rozgrzewa i wzmaga apetyt na inne rzeczy ;-)


Spaghetti aglio, olio e peperoncino  


Składniki (1 porcja):

• 120 g makarony spaghetti (musi to być długi makaron, więc zapomnijcie o farfalle, penne itp.)
• 3 ząbki czosnku
• szczypta posiekanej ostrej papryczki (suszonej, bądź świeżej)
• 3 łyżki dobrej oliwy extra vergine
• parmezan, grana padano bądź inny twardy ser do posypania

Makaron gotujemy al dente zgodnie z czasem podanym na opakowaniu. Międzyczasie siekamy czosnek i papryczkę. Wrzucamy wszystko na zimną patelnię i dodajemy oliwę. Szklimy na małym ogniu dbając o to, żeby czosnek nie zbrązowiał ! Ugotowany makaron dodajemy do oliwnej mieszanki i jeszcze chwilę ogrzewamy i mieszamy. Na talerzu posypujemy serem. Można dodać pietruszkę. Bon apetit !