wtorek, 19 kwietnia 2011

Mucha nie siada, Ząbkowska 38, Warszawa

O lokalu słyszałem już dosyć dawno, jednak od kiedy rzadko bywam na Pradze, trudno było znaleźć chwilę, aby się tam wyrwać. Lokalizacja sama w sobie jest malownicza, ulica Ząbkowska i sąsiedztwo Konesera dodają uroku, jednak wielbiciele lewej strony Wisły mogliby się czuć nieswojo. W każdym razie je się tam czuję świetnie. 

Z zewnątrz kawiarnia zaprasza ciekawym neonem i wystawionymi w ciepłe dni stolikami. 

Gdy odwiedzałem Muchę z koleżanką, byliśmy praktycznie jedynymi gośćmi (być może pora była dosyć osobliwa), to pozwoliło na szybkie zainteresowanie pani z obsługi, która sprawiała wrażenie nowej, jednak było to bardzo sympatyczne. Nawiązywała z nami kontakt, jednak bez narzucania się. 

Karta poświęcona napojom robi wrażenie, zwłaszcza część opisująca kawy i herbaty. Ja po długim namyśle (większość kusiła!) wybrałem latte 'na przeziębienie' z dodatkiem miodu i świeżego imbiru, zaś towarzyszka herbatę jesienną, opisywaną już wcześniej przez innych gastronautów. Zarówno kawa jak i herbata bardzo nam przypadły do gustu. Do tego przegryzłem polecany przez obsługę sernik z malinami - moim zdaniem bomba! Odpowiednio wyważona słodycz, gaszona dodatkowo dosyć wytrawnymi malinami, całość bardzo ładnie udekorowana. Koleżanka jadła kanapeczki 'wykwintne' bazujące na łososiu, plus za możliwość wyboru pieczywa, jednak same w sobie nie były wielkim odkryciem. 

Podsumowując, Mucha nie siada to idealne miejsce na popołudniową kawę i niekończące się rozmowy. Wystrój sprawia wrażenie przytulności (zwłaszcza poduszki w ludowe wzory). Małym minusem jest dziwny zapach, dający się wyczuć po wejściu (może to z mebli bądź pozostałości wieczornych imprez?), jednak po chwili już go nie zauważamy. Chętnie wybiorę się tam na wieczorne piwko lub shota z zachwalanym tatarem.

Aaa i warto śledzić muchowy fanpage na Facebooku  - często informują o aktualnych promocjach :)







fot. dzięki uprzejmości Suzy : )

sobota, 16 kwietnia 2011

Bolognese z klopsikami i pieczarkami

Wracając kilka dni temu z Zajacem z siatkówki tradycyjnie rozkminialiśmy czym zregenerować siły. Marzyła nam się jakaś rybka z Piotra i Pawła, bądź Hali Mirowskiej. Jednakże promocja Okocimia w LIDLu skutecznie przyciągnęła nas do tego sklepu. Tam niestety nie ma wyboru świeżych ryb, więc skorzystaliśmy z dostępnych promocji i kupiliśmy pół kilograma mielonego mięsa, pasatę pomidorową, pieczarki i świeżą bazylię. Od razu wpadł mi do głowy pomysł Anki z 'Przepisu na życie' na bolognese z klopsikami. Jako, że Zajac nie jest wielkim fanem makaronów, przygotowaliśmy dwie wersję - jedną z farfalle, drugą z ziemniakami. Polecam obie!


Bolognese z klopsikami i pieczarkami


Składniki (4 spore porcje):

  • 500 g mięsa mielonego (najlepsze wołowe)
  • 250 ml pasaty pomidorowej (bądź jedna puszka pomidorów bez skórki)
  • 8 średniej wielkości pieczarek
  • połowa czerwonej papryki
  • jedna duża cebula
  • jedno jajko
  • kilkanaście liści bazylii/tymianku/oregano
  • trzy ząbki czosnku
  • pieprz cayenne
  • czarny pieprz
  • sól


Mięso doprawimy solą, pieprzem i tymiankiem (bądź rozmarynem), dodajemy jajko i formujemy klopsiki. Smażymy je na średnim ogniu pod przykryciem, międzyczasie odlewamy gromadzący się tłuszcz. Raz odwracamy, aby się przyrumieniły. Odstawiamy przykryte, aby za bardzo nie wystygły.


Cebulę siekamy w kostkę bądź pióra. Szklimy na łyżce oliwy. Po chwili dodajemy posiekany czosnek. Smażymy jeszcze minutę i dodajemy paprykę pokrojoną w paseczki. Po chwili wsypujemy pieczarki pokrojone w plasterki. Dusimy trzy minuty po czym dodajemy pomidory i gotujemy kolejne trzy minuty. Wsypujemy posiekane zioła, doprawiamy pieprzem i solą. Dodajemy klopsiki do sosu i gotujemy kolejne trzy  minuty. Sos jest gotowy.


Podajemy z makaronem (ja wymieszałem po ugotowaniu z oliwą czosnkową) lub z ziemniakami. 


Pyszne i mega sycące!















czwartek, 14 kwietnia 2011

Sałatka niemal obłędna

Wzorowana na tej zaproponowanej przez kwestię smaku, jednak tutaj w okrojonej, aczkolwiek wciąż znakomitej wersji. Przygotowana w kilka minut na szybkie śniadanie i późniejszy lekki lunch. Miodowy sos winegret jest absolutnie nie do zastąpienia.


Sałatka niemal obłędna


Składniki:

  • paczka rukoli
  • 25 kuleczek ciemnego winogrona
  • pół szklanki kuskus
  • 150 g sera feta
  • prażone migdały
  • miodowy sos winegret (mnie bez czosnku i zamiast miodu syrop z agawy)
  • świeży tymianek



Rukolę lekko płuczemy, osuszamy i wrzucamy do miski. Dodajemy pokrojone w połówki i odpestkowane winogrona. Następnie ser i kuskus. Wcześniej podprażone migdały (w płatkach bądź posiekane) wsypujemy na koniec i posypujemy tymiankiem. Polewamy sosem na kwadrans przed podaniem. Odchodzimy od zmysłów konsumując!






wtorek, 12 kwietnia 2011

Scandinavian Taste, Pl. Bankowy 4, Warszawa

Z rozpoczęciem publikowania 'recenzji' kawiarnianych stolicy miałem zamiar się jeszcze wstrzymać. Jednak najlepiej wrażenia opisywać na świeżo, zwłaszcza że po ostatniej wizycie wraz z ekipą styleoff.pl w nowo powstałej kawiarni Scandinavian Taste, pojawiło się kilka komentarzy. To miło, że zainteresowani nie ignorują opinii przypadkowych klientów, odpowiadają na uwagi i mam nadzieję wcielają sugestie w życie. Dlatego też podzielę się swoimi trzema groszami, w których będę starał się być najbardziej obiektywny jak to możliwe, mimo że z lokalem chciałem się związać nie tylko jako klient : )

To ja zabrałem tam znajomych. Przypadkowym osobom raczej trudno trafić do Scandinavian Taste mimo świetnej lokalizacji (Pl. Bankowy 4). Na razie brak szyldu (ma się pojawić lada chwila), a napisy na witrynie nie rzucają się za bardzo w oczy. Na wstępie zastanowił mnie jeden fakt, mianowicie dlaczego dni otwarcia lokalu napisane są wyłącznie po angielsku? Osobiście zostałbym przy polskim, bądź szwedzkim, jak wewnątrz kawiarni (w końcu szwedzkie nazwy dni tygodnia intuicyjnie przywołują angielskie). Zaskoczeniem była duża liczba klientów, biorąc pod uwagę porę dnia i krótki żywot lokalu. 

Usiedliśmy zaraz przy witrynie i po chwili, gdy zdaliśmy sobie sprawę, że nie obowiązuje obsługa kelnerska, ruszyliśmy do bufetu. Tam na razie skromne menu, wywieszone pod sufitem na ciemnych tablicach, słodkości w lodówkach raczej nie wiele. Mam nadzieję, że będzie ich sukcesywnie przybywać. Zachowawczo wybraliśmy muffiny (lepsze niż w sieciówkach typu icoffee, jednak chyba pozostanę wierny tym domowym). Zamówiłem bardzo dobrą jaśminową zieloną herbatę Richmont (ładnie podana). Znajomi skusili się na latte z syropem. Zapłaciliśmy i po kilku minutach dostaliśmy zamówienie do stolika. Wcześniej pani kelnerka pomyliła się trochę w wydawaniu, jednak po zwróceniu uwagi wszystko było OK. Chwilę później był też mały problem ze smakami muffin i ich ilością (pani twierdziła, że zamówiliśmy tylko dwie, jednak po naszej uwadze przyznała nam rację). Zapewne to stres pierwszych dni pracy. Międzyczasie przybywało gości i do pomocy wyszła druga pani z krótkimi włosami. Ona sprawiała wrażenie dużo bardziej zorientowanej. Szybko przyjęła zamówienie na espresso doppio (smaczne, choć bez rewelacji), które podała pani od muffin, pytając czy donieść wodę (za to plus, bo nie wszyscy podają espresso z wodą, jednak chyba lepiej podawać od razu z kawą). Znajomi zauważyli, że szklaneczka była pełna zacieków (brak czasu na polerowanie po myciu?).

Po niemal półtorej godziny ruszyliśmy dalej. Warto jeszcze krótko odnieść się do wystroju. Mianowicie mamy do czynienia ze skromnym skandynawskim stylem z elementami produktów Ikei. Czcionka na logo nie przypadła mi do gustu. Dużym plusem są zdjęcia zrobione na Północy i pledy czekające zapewne na otwarcie ogródka. Przez witrynę miło obserwuje się pęd stolicy w rejonie ratusza. W głośnikach pląsa po ciuchu Abba (z utęsknieniem czekam na nowe pokolenie jak Lykke Li, Royksopp, FeverRay, Flunk czy choćby Robyn - to na pewno bardziej przypadnie do gustu młodszym klientom). Następnym razem zamierzam wpaść nie tylko na kawę (kuszą szwedzkie klopsiki, bądź polskie żeberka w cenach lekko przekraczających 20 zł), a wtedy mam nadzieję, że obędzie się bez tych małych potknięć i będzie jeszcze bardziej sympatycznie. Teraz pozostaje trzymać kciuki za Scandinavian Taste i życzyć powodzenia !   









fot. dzięki uprzejmości Suzy : )

poniedziałek, 11 kwietnia 2011

Cytrynowo-rozmarynowe ziemniaczki w papilotkach

Wyszperane na kwestii smaku. Tam z tymiankiem, u mnie z rozmarynem. Świetny dodatek do obiadu, bądź solo do piwka : )


Cytrynowo-rozmarynowe ziemniaczki w papilotkach


Składniki (1 porcja):

  • 6 młodych małych ziemniaków
  • dwa plasterki cytryny
  • rozmaryn
  • łyżka masła
  • sól, pieprz



Przygotowujemy prostokąty z pergaminu (30x40cm), na środki kładziemy dobrze wyszorowane ziemniaki, plasterki cytryny pokrojone na połówki oraz masło. Posypujemy rozmarynem, solą i pieprzem. Zawijamy w koperty jak na zdjęciu. Pieczemy 40 minut w 200 stopniach (lepiej zerknąć czy nie pieką się szybciej).




piątek, 8 kwietnia 2011

Hiszpańska tortilla na skróty

Piątkowy obiad był dosyć lekki, a na pewno ultra szybki. Dodatki sprawiły, że zapach i smak cudownie pieściły podniebienie. Wszystko zaczęło się od zapasu warzyw na patelnię z LIDLa (jedne z moich ulubionych, szczególnie gdy są w promocji za 3,99 ;-), warzywa tego typu używam zazwyczaj jako dodatek do innych potraw. Czasy, gdy stanowiły główny składnik obiadu, odeszły daleko wraz z pierwszym rokiem studiów, gdy przeplatane były frytkami i to składało się w dużym stopniu na moje menu : ) Główne skrzypce grał tu dodatek sera pleśniowego z pomarańczową skórką (jest bardziej intensywny od klasycznego Camemberta). Wykonanie nie zajęło mi dłużej niż 15 minut.


Hiszpańska tortilla na skróty



Składniki (na jeden duży obiad, bądź dwa małe lunche):

  • 350 g ulubionych warzyw na patelnie (preferowane z ziemniakami, papryką, cukinią)
  • 3 jajka
  • trzy plasterki żółtego sera (lepsza i mniej kaloryczna będzie mozzarella)
  • kilka kawałków sera pleśniowego
  • kilka posiekanych gałązek świeżego tymianku
  • świeżo mielony pieprz
  • sól
  • odrobina oliwy

Warzywa rzucamy na rozgrzaną oliwę i smażymy około 5-7 minut, aż woda całkowicie odparuje. Następnie zalewamy rozbitymi jajkami, doprawionymi solą i pieprzem. Smażymy minutę na dużym ogniu po czym posypujemy serami, przykrywamy i smażymy dopóki jajka się całkowicie nie zetną, międzyczasie możemy podważać brzegi i wlewać tam jajka ze środka tortilli. Na koniec posypujemy świeżym tymiankiem (oregano też będzie spoko). Nie psujemy smaku ketchupem !











czwartek, 7 kwietnia 2011

Kurczak tikka masala

Ostatnie dni nie sprzyjały raczej kulinarnym ekscesom. Pobyt w domu rodzinnym tradycyjnie napełnił mój brzuch tamtejszymi specjałami (Boże! dzięki ci za flaczki!), następnie mój zmysł kulinarny przyćmił całkowicie bolący ząb, a co za tym idzie spuchnięta twarz. Jedyne na co miałem ochotę to lody, niekoniecznie do jedzenia, a przykładania do policzka.  Od wczoraj już jest lepiej, dlatego też nie zwlekając wziąłem się do roboty i przygotowałem planowanego od dawna kurczaka tikka masala. Myślę, że wyszło całkiem nieźle. Tego wieczoru dostarczono mi również pyszne, dojrzałe mango, które samo w sobie stanowiło idealny deser. 


Kurczak tikka masala


Składniki (porcja dla 4 osób):
  • 800 g filetów z kurczaka
  • pół szklanki jogurtu naturalnego
  • łyżeczka startego świeżego imbiru
  • trzy ząbki drobno posiekanego czosnku
  • łyżeczka chili (świeżej bądź mielonej)
  • pół łyżeczki kardamonu (bądź trzy zmielone ziarna)
  • pół łyżeczki kolendry 
  • jedna łyżeczka kuminu (kminek rzymski)
  • olej do smażenia
  • sól
Sos:
  • puszka pomidorów
  • jedna duża cebula
  • dwa drobno posiekane ząbki czosnku
  • pół łyżeczki kardamonu
  • pół łyżeczki kuminu
  • pół łyżeczki kolendry
  • olej do smażenia cebulki
  • łyżeczka startego imbiru
  • dwie łyżki kwaśnej śmietany
Kurczaka myjemy i kroimy w kostkę. Z jogurtu i przypraw wymienionych na początku robimy marynatę (te w ziarnach mielimy np. w młynku do kawy). Marynujemy kurczaka około 20 minut. Następnie podsmażamy na rumiano.


W osobnym garnku szklimy drobno posiekaną cebulkę. Gdy będzie rumiana, dodajemy imbir i czosnek. Smażymy jeszcze minutę. Dodajemy pozostałe przyprawy i gotujemy kolejne kilka minut. Następnie wsypujemy kurczaka. Smażymy pięć minut. Dodajemy śmietanę (warto wcześniej rozrobić ją z odrobiną ciepłego sosu, aby się nie zważyła) i gotujemy minutę. Jeśli chcemy bardziej żółty kolor wsypujemy kurkumę. Jemy z plackami Capati, pitą, bądź tak jak ja - z jaśminowym ryżem. Enjoy!







fot. Barto

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...